пятница, 3 ноября 2017 г.

“Kürd”, “Türk” adlarının mənşəyi və batini mənası

Bu gün, özlərini kürd əsilli hesab edən bəzi insanlar, dünyanın müxtəlif ölkələrində yaşayan kürdlərə qan qardaşları kimi baxırlar. Bütün əcdadları Azərbaycanda yaşamış və yeddi arxa dönəninin kürdcə bir söz belə bilmədiyi insanların, minlərlə km uzaqda yaşayan və tam ayrı mədəniyyətə, adət ənənəyə və s. mənsub insanlarla eyni kökdən olması nə dərəcədə doğrudur? Bu sözləri, danışdığı dilə görə özünü eyni millətdən sayan digər insanlara da aid etmək olar. Bu gün Azərbaycanda yaşayan Azəri Türk seyid-bəgləri ilə Yakutiyada yaşayan və danışdığı dilin Altay dil qrupuna aid insanlar həqiqətənmi eyni kökdəndir? Bu suallara cavab tapmaq üçün məsələyə daha dərindən yanaşmaq lazımdır.
Mənim bu məsələdə kürdlərlə türkləri misal kimi gətirməyim heç də təsadüfi deyil. Çünki dünyanın ilk dili olan sufi müdriklərinin “quş dilində” - Türk (TRK) rəmzi ilə Kürd (KRD) rəmzi eyni məna ifadə edir və bir toplumun kamilləşib Allaha çevrilməsini bildirir. Bu haqda kitab və məqalələrimdə yazdığım üçün burada əlavə məlumata ehtiyac duymuram.  
Nizami Gəncəvi insanı – “dünyanın əşrəfi” adlandırır. Əflatun isə insanın doğumunu – “ölümlü bədəndə ölümsüz varlığın yaranması” kimi qeyd edir ki, bu da müqəddəslik deməkdir. Başqa sözlə, qədim müdriklərə görə insan – ölümsüz, müqəddəs kamil varlıqdır. Lakin bu gün biz Afrika, Amerika meşələrində və s. ölkələrdə heyvan səviyyəsində yaşayan insanlara da rast gəlirik. Bunlardamı ölümsüz müqəddəslər nəslidir? Təbii ki, bunları kamil insan nəsli hesab etmək olmaz. Əks halda onlar min illər ərzində heç olmasa heyvan səviyyəsindən çıxardılar. Bütün bu suallara cavab tapmaq üçün, qədim mənbələri qədim müdriklərin öz məntiqlərinə uyğun məntiqlə araşdırmaq lazımdır.
Qədim Misir yazılarına görə Allah yeri-göyü yaradandan sonra, dünyaya hakim kimi kamil insanı yaradır və Asar/Osiris adlandırır. Bundan sonra isə Seti və onun 72 tərəfdaşını yaradır. Aleksandriyalı Filona görə isə Allah, Öz obrazında olan Göy insanını, sonra isə küldən Yer insanını yaradır. Digər qədim mənbələrə görə də Allah iki növ – kamil və adi insan növü yaratmışdır və mən bu haqda – “Allah türkləri, onlar isə insanı yaratdılar” adlı məqaləmdə məlumat vermişəm. Deməli, qədim mənbələrə görə, insanlar iki növ yaradılmışlar və bunların da ilki, Allahın obrazı və bənzəri kimi yaradılmış - dünyaya hakim kimi gəlmiş Asar/Osiris nəslidir. Müdriklərin məntiqə görə, bütün mənbələrində yazılanlar da məhz bu Göy insanının nəslinə aiddir. Adi insanları isə heyvani qüvvələr idarə etdiyi üçün onlar, yazılarda qeyd olunmağa layiq görülməmişlər. Başqa sözlə, bütün qədim yazılarda söhbət Allahın obrazı və bənzəri kimi yaradılmış müqəddəslər nəslindən gedir.
Qədim Misir mənbələrində müqəddəslər nəsli, ölümsüz Saxu/Sak ruhlarını daşıyan Asar nəslidir ki, onlar Qor fironları nəsli hesab olunur və “İri-Pati” adlanırlar. “İri-Pati” rəmzi qədim mürdiklərin məntiqində “Ər-Yafət” deməkdir. Kitabi Dədə Qorqudda “Ər-Yafət” rəmzi – “Yafət-Ərən” kimi qeyd olunur və Türk bəg-ərənlərinə aid edilir. Bu kitaba görə, bəg-ərənlər özlərini dünyanın sahibləri saydıqları üçün “Dünya Mənim” deyirmişlər. Kitabi Dədə Qorqud bu ərənləri - əvrən, yəni yəhudi (“Allahın seçilmişləri”) adlandırır ki, bütün qədim mənbələrdə bu yəhudilər – Xəzər Türk bəgləri adlandırılır. Sufilər isə bu bəg-ərənləri – onların İlahla (Hu) vəhdətinə görə “Hu ərənlər” adlandırırlar və pir, müqəddəs hesab edirlər.
Qədim Midiya, Fars yazılarında fironların “Qor” (“Hu-Ər”) rəmzi - “Kara” kimi qeyd olunurdu və onlar – “xalq-ordu” kimi çıxış edirdilər. Kara (Qor) rəmzini müxtəlif alimlər “ali zadəganlıq”, “ağa sarayı” və s. kimi tərcümə edirlər. Tanınmış araşdırıcı Q. Qeybullayevə görə, Bisütun yazılarında “Kara Mada” sözü var ki, bu da “Kara” rəmzinin Midiyaya aid edilməsi deməkdir. Midiya ərazisində Kara/Qor rəmzi – “Bit-Kari” kimi məlumdur və bu rəmz “Kari evi” (Beyti-Qor) mənasını verir. Digər mənbələrdə isə “Bit-Kari” rəmzi – “Bet-Kardu” kimi də yazılır. Kürd rəmzi ilə eyni olan “Kardu” (KRD) və ona bənzər (XRD və s.) rəmzlərin ən qədim mənbələrdə geniş qeyd olunmasını nəzərə alaraq, biz bu rəmzi dəqiq araşdırmalı olacağıq.
Qədim Misir mətnlərində “Kürd” rəmzi ilə eyni mənalı Kerti, Xertu və s. rəmzinə çox rast gəlinir. Roma dövrünə aid “Ölülər kitabı”ndakı qəbirüstü Xertu (XRT) mətnində deyilir: “Burada söhbət, sözləri qanun olan Osiris Xertu-dan gedəcək. Mən, Ra-nın çıxdığı məqamam. Mən Atumun qürub etdiyi məqamam… Mən sizin atanız Xeru-Xutiyəm (Xorxut/Qorqud – F.G.B.), hansından ki zamanın başlanğıcında siz yaranmısınız. Mən, əbədi öz taxtını tutan  İsida və Osiris oğlu Qoram. Mən Xer-uruyam (yəni böyük Qor), Ra-nın əzalarına ləzzət gətirən Cənubun hökmranıyam və Qoru öz atasının taxtında yerləşdirənəm… Mən Neter-Xertdən çıxan böyük Allaham, mən Ra-nın şüasıyam. Amonun nəfəsi – əbədilik üçündür…”.  “Ölülər kitabı”nın başlıqlarının birindən isə aydın olur ki, ölüm şahlığı olan gözəl Amenti elə Neter-Xert adlanan “aşağı müqəddəs vilayət”dir, yəni yeraltı dünyadır (Е. А. Уоллис Бадж, «Египетская книга мёртвых», М-СПб., Ексмо, 2005, səh.752, 756, 338). Buradakı “Neter” rəmzinin həm Allah və həm də “ruhun xüsusi vəziyyəti” mənasını verməsini nəzərə alsaq anlayarıq ki, Osiris/Asar Allahına aid edilən Xerti rəmzi - tərikə (türklük) yolunu keçib, Qor Allahına çevrilmiş müqəddəslərin Asar/Azər nəslinə aid olması deməkdir. Başqa sözlə, Xerti rəmzi - Osiris/Azər Allahının xüsusi məna bildirən adlarından biridir və bu ad Amenti ölüm şahlığı ilə bağlıdır. Digər mətnlərdə isə Kerti rəmzi – hər şeyi yaradan dirilik suyunu (Nun, Nil rəmzləri), bu dirilik suyundan yaradılmış “Dünya ağacını”, onun sahibi olan Amon Allahını və bu Allahın ayağının altında qalan mağaranı bildirir. Başqa bir mətndə isə, böyük Göy okeanından bu dünyaya tökülən dirilik suyu - “İki Kerti” adlanır və bu iki döşdən axan süd kimi rəmzləndirilmişdir. Ümumilikdə götürəndə Kerti – Amenti ölüm şahlığı mənasında qeyd olunur (Orada; 115, 548). Bütün bunlar o deməkdir ki, Kürd/Türk rəmzləri ilə eyni mənalı olan Kerti rəmzi - qədim Misirdə Asar/Osiris Allahı ilə eyni mənalı olub, yeraltı ölüm şahlığını, bu şahlığın göylərində yaradılmış kosmik insanı – Atum Allahını və onun daxilində yaradılmış ruhlar dünyasını, cənnəti bildirir. Başqa sözlə, Kerti – dirilik suyundan yaradılmış Atum Allahının digər adıdır.
Kerti (KRT) rəmzi mənbələrdə “Uqarit” (QRT) kimi də yazılır ki, Uqaritin Kartu (KRT) qəhrəmanı haqqındakı epos mənbələrdən məlumdur. Kartu eyni zamanda şəhərdir ki, o Akkad dilinə Alu, yəni El kimi tərcümə edilir. Alu rəmzi isə Albaniyanın digər adıdır. Deməli, Kerti rəmzini biz Alban tarixindən də araşdırmalyq.
Tarixçi M. Xorenatsi yazır: “Artaşesin cəsur oğlu Artavazd, Artaşat şəhərinin özülünün qoyuluşunda öz sarayı üçün yer tapmayanda gedib marlar (ölkəsində) Marakerti tikdi, hansı ki, Şərur adlanan düzənlikdə yerləşir” (М. Хоренци, Книга1, səh.30). Marlar ölkəsi dedikdə təbii ki, Azəri seyid-bəglərinin qədim Midiya Eli nəzərdə tutulur. Başqa sözlə, qədim Misirin ən əsas abidəsi olan Ament ölüm şahlığı, yəni Kerti “Dünya”sı məhz Midiya ərazisində tikilmişdir. “Batini-Quran” kitabımda mən bunu elmi sübut etmişəm. Alban mənbələrində “Kert” rəmzi “Karkatio”  rəmzinə aid edilərək “Karkatiokert” kimi də yazılır (Н. Адонц, «Армения в эпоху Юстиниана», Ерев., 1971, səh.30-31). “Karkatio” rəmzi isə elə qədim Misirin “Xeru-Xuti”, yəni “Qorqud” (Xorxud) rəmzidir. Deməli, “Karkatiokert” dedikdə, Qor Allahının – Qorqudun Kürd/Türk “Dünyası” nəzərdə tutulur ki, bu da üç hissədən - yəni Göy, Yeraltı və Yerüstü dünyadan ibarətdir. Batini İslamda bu üçlik: Cəbərut, Mülk və Mələküt kimi məlumdur və bu haqda mən -  “Azəri, Azərbaycan nə deməkdir? Sirlər xəzinəsi” adlı məqaləmdə izah vermişəm.
Digər tərəfdən, qeyd etdiyim kimi ən qədim dilçilikdə və sufizmdə Kert/Kerti rəmzi eyni zamanda Türk deməkdir. Başqa sözlə, qədim Misirin Kerti “Dünya”sı həmdə Türk dünyasıdır – Türküstandır. A. A. Bakıxanov yazır: “Türk - atanın varisi və böyük oğlu, insansevər və ədalətli Şah idi. Onun adına görə Yafət nəslinin bütün tayfaları türk adlanır. Atasının ölümündən sonra o Türküstanda özünə, çoxlu isti və soyuq bulaqları olan yer seçdi. Əvvəl o özünə qamışdan və otdan koma, sonra isə heyvan dərisindən çadır tikdi. Bu yer Suluq, “Zəfərnamədə” isə Suluqay adlanır”. Türküstanda heyvan dərisindən çadır tikilməsi və onun “suluq” adlandırılması o deməkdir ki, Türküstan eli - Tövrata görə Yafət övladlarına verilmiş “Sim”, yəni Səma elidir (Библия, Быт.9:27). Sufizmdə “suluq” rəmzi – “Allaha səyahət və Allahda səyahət” deməkdir. Çadırın “suluq” adlandırılması, onun “Dar əs-sulx” rəmzi mənasında olmasıdır ki, bu da – “çadır ərazisindəki Allahda hərəkət edənlər” fikrini ifadə edir. Deməli, bu çadırın daxilində İlah, yəni ilkin materiya mövcuddur. Bu isə yəhudilərin “Vəhy çadırı” mənasındadır. Dar rəmzinin Dairə/Deyr rəmzləri ilə eyniliyi isə onu bildirir ki, Allahın mövcud olduğu çadırın ərazisi eyni zamanda monastır, kilsə kimi də təsəvvür olunmalıdır. Çadır əhalisi isə “əhli əl-Sulx”, yəni “suluq çadırında yaşayanlar” mənasında, Göydəki ruhlar dünyasının – cənnətin əhalisi deməkdir. Çadır rəmzindən Kitabi Dədə Qorqudda geniş danışılır və bu Göy çadırı – “Ağ ban” və “Ala ban” adlandırılır ki, bu da “ağ və qırmızı çadır” mənasındadır. Lakin Aqban/Aqvan və Alaban rəmzləri elə Albaniya ölkəsi deməkdir. Bu isə qədim Misirin “Benu-Eli” mənasında Ba ruhlarının göydəki “Dünya”sı deməkdir.
Türk eli, Türküstan haqda Bartold da xəbər verir: “Əl-Müqəffa “Dünyanın dördüncü hissəsi” kitabında bildirir ki, Nuh peyğəmbər gəmidən çıxdığı vaxt dünya əhalisiz idi. Nuhun 3 oğlu var idi… Türklərin, slavyanların, Yəcuc və Məcucların (Qoq və Maqoqlar) torpağı Çinə qədər Yafətə çatdı. Türküstanının ərazisi yaşayış məskənindən uzaq olduğu üçün ona Türk adı verildi” (В. В. Бартольд, «Сочинения», том VIII, М., 1973, səh.42). Buradakı Yəcuc və Məcuclar - ilk ölümsüz ruhlar olan Əzraillər mənasındadır. Yunan mənbələrində bu Əzraillər – “Kuret” adlanır ki, bu da elə Kert/Kerti rəmzi ilə eynidir. Bunlar o deməkdir ki, Kürd/Kerti və eyni mənalı Türk rəmzləri ən qədim mənbələrdəki Amenti (Amon Ata) dünyasına və onun İlahi oddan yaradılmış ilk varlıqlarına aid edilirdi. Marlar ölkəsində yaradılmış “Marakert” rəmzi isə onu göstərir ki, bu Asar/Osiris Allahları bilavasitə Azəri Türk seyid-bəglərinin əcdadlarıdır.
Bütün bu yazılardan belə bir nəticə çıxarmaq olar ki, bu gün özünü “Kürd” adlandırıb və Azərbaycandan minlərlə km uzaqda yaşayan adi insanların qədim kürdlərə heç bir aidiyyəti yoxdur. Kürd və Türk adları – bir xalqın müxtəlif adlarıdır. Əsl Kürd, əsl İsrail (AzərEli) oğulları olan Xəzər/Azəri Türk seyid-bəgləri kimi adi insanlardan fərqli yaradılmışlar. Onlar İlahla vəhdətdə olan seyid-peyğəmbər övladlarıdırlar. Qurana görə Allah onları gözəl bir yurdda yerləşdirmiş, onları elmlərinə görə adi insanlardan üstün yaratmış, onlara kitab, müdriklik və peyğəmbərlik vermişdir. Onlara təmiz nemətlərdən ruzi vermiş Allah, onlara on iki başçı göndərmiş və onları varislər etmişdir. Allah, qoyduğu qanunlara əməl edənin günahlarının bağışlanması haqda onlarla müqavilə bağlamış və onları cənnətdə, yəni Osiris-Kerti dünyasında əbədi yaşadacağına söz vermişdir.      
“Türk” və ya “Kürd” rəmzləri batinilikdə eyni mənalı rəmzlərdir. Əgər “Türk” (TRK/TRH) rəmzi sufizmdə - “Hu ilkin materiyasından yaradılmış Ra” günəşini bildirirsə, “Kürd” rəmzi bu (“Kor+Ata”) bu günəş Allahının törəmələri olan Qor (Hu+Ra) pir-bəglərini, yəni firon-bəglərini (mənb. farbaq, farnbaq) bildirir. Əgər “Türk” rəmzi qədim Assur, Misir və s. yazılarında “Teurq” kimi yazılaraq – “qurbanla göydə Allah yaradanlar” mənasını verirsə, “Kürd” rəmzi bu Allah nəslinin Kor/Qor pirləri/fironları nəsli olmasını bildirir. Bu nəsil isə adi nəsil yox, marlar, mirilər nəsli olan Türk seyid-bəglərinin  nəslidir. Başqa dildə danışıb, özünü “Kürd” sayanlar təbii ki, sonradan “kürdləşmiş” adi insanlardır.
Bütün bunlar haqda daha geniş məlumatlar, müəllifi olduğum “Batini-Quran” kitabında verilmişdir.

                                                                            Firudin Gilar Bəg

Комментариев нет:

Отправка комментария