четверг, 6 июня 2019 г.

Misir Allahlarının, Osman şahlarının və İmam Əlinin Vətəni – Muğan


Bu məqaləni, mərhum dostum, kinorejissor Nadir Muqbilovun əziz xatirəsinə ithaf edirəm.

Bu günə qədər yazdığım kitab və məqalələrimdə - ən qədim mətnlərdə Tilos/Atlas və s., türk mənbələrində isə “Allah dağı Talas” adlandırılan Talış dağlarındakı Ata Yurdum haqda danışırdım. Bu son məqaləmdə isə, Ana Vətənim haqda məlumat vermək istəyirəm.
Sufizmdə “vətən” rəmzi, “batin” rəmzi ilə eyni mənalıdır və əsl vətənin - insanın batinində olan ruhla bağlı olması deməkdir. Vətən, batin rəmzləri təsəvvüfdə “Beyti-Nun” mənasını verir ki, bu da ruhun – ilkin Nun sularındakı Beytini bildirir. Beyt/Bit rəmzi ən qədim Misir mənbələrində, teurqların (türklərin) qurbanla (teurqiya ilə) yaratdığı göydəki ruhlar dünyasını – Evini bildirir. Başqa sözlə, düşünən insanın ruhu – Allahın göydəki Evindən enmişdir və bədənin fiziki ölümündən sonra da oraya qayıdır.
Vətən/batin rəmzləri ilə eyni mənalı budin və budun rəmzləri – mənbələrdə Midiya maqlarına və türklərə aid edilir ki, bu da Midiyanın türk maqlarının vətəninin məhz Allahın Beyti olması deməkdir. Bu rəmzin batini mənası aydındır. Lakin bunun birbaşa, yəni zahiri mənası nədir və bu Allah Beytinin yerlə, yəni fuzuki aləmlə təması haradır? Bu suala cavab tapmaq üçün biz, qədim müdriklərin məntiqinə müraciət etməliyik.

Germetizm abidəsi sayılan “Zümrüd Lövhələr”in əsas fəlsəfəsi – “göydə olan, yerdəki ilə eynidir və yerdə olan da göydəki ilə eynidir” məntiqidir. Bu məntiqi anlamaq üçün, Allahın göydə yaratdığı cənnətin, yəni ruhlar dünyasının yaradılış texnologiyasını bilmək vacibdir.
Göylərdə, yəni yunanların Xaos adlandırdığı ilkin materiyada bir şey yaratmaq üçün, yerdə onun bənzərini yaradıb, ilkin materiyaya bunu əsas obyekt kimi “göstərmək” lazımdır. Yalnız bu zaman göylərdə, yəni efirdə - yerdə yaradılmış obyektə bənzər obyekt var ola bilər. Başqa sözlə, göydə bir “şəhər”, “ev” yaratmaq üçün, onun bənzərini yerdə yaratmaq vacibdir ki, ilkin materiya da bunun bənzərini göydə var etsin. Bunun üçün isə, yerdə - göydəki Xaos sahələrinə, səhralarına bənzər ərazini Xaos adlandırıb, orada bir “şəhər”, “ev” tikmək vacibdir. Midiya maqları, öz beyinlərində təsəvvür etdikləri bu şəhər-evi, Xaos adlandırdıqları ərazidə yaradaraq, bu sahələri Maqan (Maq-Nun), yəni  Nun sularındakı (Göy okeanında) Maq ölkəsi (şəhər-evi) adlandırdılar. Başqa cür desək, Midiya maqları - yerdəki Maqan, yəni Muğan çöllərini Xaos adlandıraraq, burada şəhər-ev tikib, onun bənzərini maqiya ilə göydə var etmişlər. Rəmzlər elmində bu şəhər-ev həm də kosmik insan və s. kimi də təsəvvür olunur.

Göydəki cənnətin obyekti kimi yerdə yaradılmış Xaos sahələri, mənbələrdə Oğuz eli kimi də qeyd olunur. Kitabi Dədə Qordudda bu Oğuz eli - İç Oğuz kimi, onu yaradanların yerdəki eli isə - Taş Oğuz kimi qeyd olunur. Mən, “Assuriya – qədim Azərbaycan ölkəsidir” adlı məqaləmdə bu haqda geniş yazmışam. Burada, Taş Oğuz – Midiyanın  Tilos/Atlas dağları, İç Oğuz isə həm Muğanın Oğuz eli və həm də göy sahələrindəki ruhlar dünyası – cənnət mənasındadır. Mənbələrdə - “Dağ və səhralarda dolaşan qüdrətli midiyalılar” dedikdə, Tilos/Atlas dağlarında və Muğan Xaosunda, yəni Oğuz elində yaşayan Midiya türk budinləri nəzərdə tutulur. Batini mənada isə bu fikir - Midiya maqlarının, Midiya səhraları sayılan göydəki cənnətə ekstatik durumda səyahəti nəzərdə tutur.
Qədim Misir mənbələrində Tilos/Atlas dağlarındakı Taş Oğuz eli – Aşağı Geliopol və ya Aşağı Misir, Muğandakı (Maqan) Oğuz eli isə Yuxarı Geliopol və ya Yuxarı Misir kimi qeyd olunur. Dövrümüzün tanınmış alimi Devid Rola görə, “Misir” sözü – “Asardan doğulmuş (yaranmış)” mənasındadır. Şumerlərin Marduk Allahının digər adı olan Asar isə qədim Misirin Osiris Allahıdır. D. Rol xüsusi qeyd edir ki, Xuş (Kuş) və Misraim (Masri) tayfaları, Nil vadisini fəth etmək üçün Mesopotamiyanın Eridu şəhərindən yola çıxmışlar. O, Misir fatehlərini – “Qor yolu ilə gedənlər” adlandırır və bildirir ki, onlar öz köklərini Mesopotamiyanın böyük qəhrəmanlarından götürürlər. Onun yazdığına görə, Misir Allahlarının vətəni – Günəşin doğduğu Şərq ölkəsidir. Devid Rol Xuş (Kuş) dedikdə, Şumer-Akkadların Kiş şəhərini nəzərdə tutulur ki, rəvayətlərə görə, Kişin I sülaləsi - göyə uçan əfsanəvi Etan ilə başlanır. Burada “göyə uçma” rəmzi, qədim Misir fironu Amonun ölümündən sonar, ruhunun göyə qalxıb (quş rəmzinə metamorfoza), əvvəlcədən orada yaratdığı Ra günəş diski ilə birləşməsi və Ra-Amon (Rəhman) Allahına çevrilməsi mənasındadır. Quranda bu “göyə uçma” – Rəhmanın ərşə yüksəlməsi kimi qeyd edilir və bu haqda mən kitab və məqalələrimdə yazmışam.

Tədqiqatçıların sözlərinə görə, Kiş hökmdarları özlərinə “şah”, “sahib” mənasını daşıyan “Luqal” titulunu götürdülər və sonralar “Kiş luqalı” titulu - bütün hökmdarlardan yüksək olan “şah hegemon” anlayışına bərabər oldu. Kiş şəhərini – “şahlar siyahısı”nda qeyd olunan əfsanəvi Kuti sülaləsi idarə edirdi ki, məşhur alim A. Oppenheymə görə, Mesopotamiyanın bu şahlar siyahısındakı sülaləsinin hakimiyyəti mifik dövrlərdən - çar hakimiyyətinin “göydən yerə” endiyi dövrlərdən başlanır. Bu isə o deməkdir ki, Misiri fəth edən Xuş/Kiş şahları elə qədim Misir Allahlarıdır.  
Kiş rəmzi qədim mənbələrdə Kar-Kaşşi yaşayış məskəni kimi də qeyd olunur. Tarixçi alim İ. Dyakonova görə, Kar-Kaşşi yaşayış məskəninin hökmdarı Kaştaritidir və onun qalası da Midiyadakı babillərin Silxazi qalası sayılır. İ. Dyakonov “Midiya tarixi” kitabında bildirir ki, assuriyalılar, Midiyanın mərkəzində “babillilərin qalası” və ya “kassitlərin koloniyası” ilə qarşılaşmışdılar ki, burada babillilərin Marduk Allahına sitayiş də olunurdu. Başqa sözlə, Kaştariti qalası elə - başı göylərə çatan Babil və ya Eridu qalasıdır və bu qalanın Allahı da Marduk, yəni Asar/Osiris Allahıdır. Bilirik ki, Babil – “Allahın qapısı” deməkdir və dilimizdəki “Allah” (El-İlah) rəmzi də sufi-batinilərdə “Luqal” (İlah-El) rəmzi ilə eyni mənalıdır. Bu isə o deməkdir ki, Kiş şəhərinin Luqalı elə Babildə var olmuş Allahdır. Başqa cür desək, Babil qalası – Taş Oğuz eli, Babilin göylərə çatan başı isə İç Oğuz Eli, yəni cənnət aləmi mənasındadır.
Hind mənbələrində Kaştaritilər – şah nəsli olan kşatra təbəqəsidir və onlar – “Sahəni (İlahi Sahə - İlkin materiya) dərk etmişlər” nəslidir. “Maxabodxivamse” kitabında kşatra (Kiş-Atar/Eridu) nəsli - Muarye/Mariye kimi qeyd olunur ki, bu da marlar, yəni midiyalılar nəsli deməkdir.

Qədim Misir yazılarına görə, Allahların vətəni – Günəşin doğduğu Şərq ölkəsi, yəni Albaniyadır. Alban yazılarında Kiş kəndi - albanların ilk kilsəsinin tikildiyi kənd adlandırılır. Mənbələrdə nəzərə çatdırılır ki, Müqəddəs Xaç da Qis kəndində gizlədilmişdir və s.
Digər tərəfdən, Albaniyanın başqa adı mətnlərdə Alu adlanır ki, bu da batinilərdə Əli rəmzi ilə eynidir. Mənbələrə görə, İmam Əli demişdir: “Əgər kimsə bizim əslimiz haqqında soruşsa, biz Kusdan olan nəbatilərik”. Burada “Kus” dedikdə - Xaos/Oğuz/Kiş və s., “nəbati” dedikdə isə “Nun-Beyt”, yəni Beytdən olan batini-budinlər nəzərdə tutulmalıdır. Bu isə o deməkdir ki, sufi-batinilərə görə, İmam Əli obrazı – Alban (Benu/Ba Eli) rəmzi kimi göydəki İç Oğuzun, yəni ruhlar vilayətinin insaniləşdirilmiş rəmzidir. Əli vilayəti isə həm göydəki ruhlar dünyası və həm də bu dünyanın yerdəki bənzər obyekti olan qədim Kus/Kiş/Oğuz elidir. Ən qədim mənbələrdəki Kus/Kiş eli - bu gün İran ərazisindəki Muğanın Qoşa kəndidir. Kitabi Dədə Qorqudda, “dibdə oturan xas bəglər” dedikdə də Muğanın Qoşa bəyləri nəzərdə tutulur. Qədim Misirdən məlum olan, peyin böcəyinin Ra diskini yaratması ritualı da Muğanın Qoşa kəndinin ərazisində keçirilmişdir.    
Türk tarixçilərinin yazdığına görə, Osman şahlarının da əcdadları Azərbaycanın Muğan ərazisindən Türkiyəyə köç etmişlər. Tarixçi Təbrizli Arakel, Osman şahlarının nəslini - “əjdahadan doğulmuş” Midiya maqları adlandırır. Mənbələrdə ilandan və ya əjdahadan doğulmuşlar dedikdə, Heraklın Gileyada (Gel/Gelat/Axlat/Ahlat) yarıilan, yarıqadın Yexidnadan doğulmuş saklar, yəni şahlar nəsli nəzərdə tutulur. Gileya isə Aşağı Geliopol (Taş Oğuz) mənasında Ra-Amon Allahın “Dünya” yaratmağa başladığı Gel şəhərdir.Yəhudi mənbələrində Gileya sakları – mələklər nəsli kimi təqdim edilir. Azərbaycan mənbələrində bu mələklər - Şah İsmail Xətainin “Sorxsər bidin mülhidləri”, yəni ölümsüz Azərin (AsarXızır) türk-budinləri, Həsən Sabbahın Ələmut (Midiya Eli) məlahiləri və s. kimi qeyd olunur.

Qədim Misir yazılarına görə, Allah - ilk olaraq dünyaya hakim kimi Asar/Osiris, yəni Azər nəslini yaratmış, daha sonra isə digər 72 xalqı var etmişdir. Tövrata görə, Şərqdən gələn məhz bu Asar/Assur “xalqı” - Sennar (Sünik) çöllərinə gələrək, burada Babil qülləsini tikmişdilər. Başqa sözlə, qədim mənbələrdə Misir, Assur Allahları dedikdə məhz Azərbaycanın Muğan elindən gəlmiş İlahi İnsanlar nəzərdə tutulmalıdır. Axirətə qədər bütün dünyanı da - Azərbaycanın Muğan elindən çıxmış şahlar və peyğəmbərlər nəsli idarə etmişlər. Yalnız axirət ərəfəsində, əzəl yazıya (Lövhi-Məhfuz) uyğun olaraq, bütün dünyada hakimiyyət adi insanların əlinə keçmiş, İlkin materiya - yaradılışdan əvvəlki Xaos vəziyyətinə gəlmiş və Azər eli parçalanmışdır və s.

Yazdıqlarımdan çıxan qısa nəticə isə odur ki, Allahın – dünyanı idarə etmək üçün yaratdığı seçilmişlər nəsli, Azərbaycanın Muğan elinin müqəddəsləridir. Bütün bunlar haqda daha geniş məlumatlar, kitab və məqalələrimdə mənbələrlə verilmişdir.
                                                 Firudin Gilar Bəg




среда, 10 апреля 2019 г.

Həqiqi İslam – Albaniya bəktaşilərindən başlanır


Hərarət nardadır sacda deyildir

Kəramət başdadır tacda deyildir

Hər nə axtarsan özündə axtar

Qüdsdə, Məkkədə, hacda deyildir

                          Hacı Bəktaş Vəli


   Hazırkı dövrdə İslamın tənəzzülə doğru getməsi bizi, dinimizin heç də kamil olmaması qənaətinə gətirir. Əcdadlarımızın müqəddəs Quran kitabına ən kamil yazı kimi baxması isə bu qənaətin düz olmaması deməkdir. Bu təzadı aydınlaşdırmaq üçün biz, İslamı və onun təriqətlərini daha dərindən öyrənməliyik.
Hər şeydən əvvəl qeyd etmək lazımdır ki, son dövrün araşdırmalarından çıxan nəticəyə görə, müqəddəs Quran kitabı əvvəlcə türk dilində yazlmış, sonra ərəb dilinə tərcümə olunmuşdur. Tanınmış Kumık türkoloqu Murad Acının araşdırmalarından məlum olur ki, İslamın ilk çağlarında nə ərəb xalqı, nə də ərəb dili mövcud olmuşdur. Quranın ən qədim mətnlərini heç bir ərəb aliminin anlamaması, bu kitabın ərəb dilinə yad olan sözlərdən ibarət olması ilə bağlıdır. Bütün ərəbşünaslar, ərəblərin danışıq dilinin – Quran dili olmaması nəticəsinə gəlmişlər. Din alimlərinin gəldiyi qənaətə görə, burada təkcə sözlər yox, mətnlər özü də tam ayrı cür səslənir. XI əsrə qədər müsəlmanlar Quranı – İlahi dil sayılan türk dilində oxuyurdular. Şərqin tanınmış alimlərinin qəti fikri də budur ki, bütün böyük müsəlman alimləri türk dünyasından çıxmışlar. Sünnənin Əl-Buxari, Müslim kimi müəllifləri də Ərəbistandan olmamışlar (Мурад Аджи, «История тюрков», sayt: https://history.wikireading.ru/288966). Bu isə o deməkdir ki, Quran kitabı türklərlə bağlıdır və biz bu bağlılığa da izah verməliyik.
Artıq heç kimə sirr deyil ki, Quranın zahiri mənasından başqa, daha dərin batini mənası da var və bu mənaları yalnız sufi-batinilər dərk etmişlər. Quranın zahiri mənası bu gün tam öyrənilsə də, batini mənası hələ də açılmamışdır. Mənbələrdən çıxan nəticəyə görə, sufi-batinilik Gelati-Şiə adlanan ismaililərdən başlanır ki, bizlərə bu elm şiə ezoterizmi kimi məlumdur. Tövratda Gelat ismaililəri – Qalaad izmaililəri kimi keçir və Allah Qalaadı – “Mənim Qalaadım” adlandırır. Başqa sözlə, Gelat ismaililəri, Allahın “Mənim” adlandırdığı müqəddəs Eli ilə bağlıdır.
Mətnlərə görə izmaililər - İbrahim peyğəmbərin Həcərdən olan oğlu İzmailin törəmələridir ki, İzmail tayfasının şahzadələri 12 nəfər olmuşlar. Quran, izmaililərin On iki şahzadəsini - İsrail oğullarının On iki başçısı adlandırır. İzmailin bu On iki başçısı - ismaili şiələrinin də On iki imamıdır ki, onlar Sadat silsiləsindən olan müçtəhid və imamlar hesab olunurlar. Bu imamlar, Quranın ezoterik mənalarını izah edən, dinin əsasları, şəriəti mühafizə edən elm sahibləri, başçılarıdır.
İsmailiyə fəlsəfi dünyagörünüşündə On iki rəmzi göydəki “dünya” ilə bağlıdır və o dünya - 12 ay və ya 12 bürcə uyğun olaraq, 12 “ada”dan (“əl-cəzair”) ibarətdir və hərəsinin öz ali xətibi var. Onları “Dai Duat əl-cəzirə” və ya “Hüccət əl-cəzirə” adlandırırlar və s. Burada “ada” dedikdə batinilər - ilkin sulardakı, yəni göy sularındakı ada, ilkin materiyadakı ruhlar dünyası mənasında, Qurandakı cənnəti nəzərdə tuturlar. Belə çıxır ki, Gelat ismaili şiələrinin İsna Aşəriyə adlanan On iki imam dini – Qalaad/Gelatda yaşayan İsrail oğullarının ismailiyə fəlsəfəsidir. Mən “Qurandakı İsrail oğulları – Azəri bəgləridir” adlı məqaləmdə bu haqda məlumatlar vermişəm (https://gilarbek.blogspot.com/2012/08/qurandak-israil-ogullar-azri-bglridir.html?m=0). Əgər biz “Aşəriyə” rəmzinin də Azər demək olduğunu nəzərə alsaq, razılaşarıq ki, ismaili şiələrinin İsna Aşəriyə dini – Allahın Özünə qulluq üçün seçdiyi Azər (Xəzər) türk bəglərinin dinidir.  
İslam ezoterizminin məşhur tədqiqatçısı Anri Korben yazır ki, çoxlu İran mənşəli texniki terminlərin mövcudluğu, şiə ezoterizminin İranda, müsəlmanlığın bura gəlişindən əvvəl olması deməkdir. Məşhur sufi-batin alimi Mühiddin ibn Ərəbi İslam dinini, müsəlmanlığı – yəhudi peyğəmbərləri olan İbrahim və Yaqubla əlaqələndirərək yazır: “Böyük Allah demişdir: Bu dini İbrahim oğullarına və Yaquba da vəsiyyət etdi: Ey oğullarım, Allah sizin üçün din seçdi: müsəlman olaraq ölün - yəni Ona tabe olaraq” (Mühiddin ibn Ərəbi, “Füsusül-Hikəm”, böl.8). Bu o deməkdir ki, batinilərə görə İslam dini - ölümlə, yəni göydəki cənnətlə bağlıdır və zahiri İslamdan min illər əvvəl Yaqub oğullarına vəsiyyət edilmişdir. Sufizmdə “Din” rəmzi “Ədn” rəmzi ilə eynidir ki, bu da Quranda cənnətin adı kimi keçir. Başqa sözlə, Qurana görə də İslam dini Ədn cənnəti ilə bağlıdır.  
Yazdıqlarımızdan belə çıxır ki, əsl İslam – sonradan İsrail adını almış Yaqub peyğəmbərin On iki oğlunun İsna Aşəriyə dinidir və bu din – rəmzlərlə, yəni yazıların gizli, sufi-batini mənası ilə bağlıdır. Biz bu dini tam anlamaq üçün rəmzlərin batini mənalarına müraciət etməliyik.
                                                        

Yaqub (QB) rəmzi sufi-batinilərdə Qeb/Qeyb (QB) və Bəqa (BQ) rəmzləri ilə eyni mənalıdır və sufizmin Bəqa səviyyəsində yaradılmış Qeyb aləmi deməkdir. İran mənbələrində Bəqa/Baqa (BQ) rəmzi farnbaq (fironbəg) kimi də yazılaraq, İlahi farn odunu daşıyan bəglərə aid edilir. İran mifologiyasında farn odu – var-dövlət, hakimiyyət və qüdrət gətirən İlahi mahiyyətdir ki, bizlərə bu od - Azər odu kimi tanışdır. Farn (fər) İlahi odunu daşıyan bəglər isə İranda “atəşbəglər” adlanır və onlar əhli-Haq hesab olunurlar. Haq rəmzini Mühiddin ibn Ərəbi Adəmə aid edərək, onu Allah kimi təqdim edir. Qədim Misirdə isə Haq (Heka) rəmzi – iki dünyanın, yəni yerdəki fiziki və göydəki ruhlar dünyasının sahibi olan Asar/Osiris/Azər Allahına aid edilir. Başqa sözlə, əhli-Haqlar – Azər Allahının əhli, xalqıdırlar. Əhli-Haqların eyni zamanda bəktaşiliklə eyniliyi onu deməyə əsas verir ki, Azər/farn odunu daşıyan farnbaqlar elə İlahi atəşlə vəhdətdə olan atəşbəglər, yəni bəgatəş–bəktaşilərdir. Bu isə o deməkdir ki, bəktaşilər – Qalaad, yəni Gelati-Şiə ismaililəridir və onların İsna Aşəriyə dini də İlahi Azər odu ilə bağlıdır.  
Anri Korbenə görə, bəktaşilər - iudaizm, xristianlıq və İslamın vahid din olduğunu təlim edirdilər. Zahiri görünüşünə görə, onlar ikidəstəkli taxta xəncər, başlarında isə dua və Cihad şüarları yazılmış sarğı daşımaları ilə seçilirdilər. Onlar, dua üzərində İncildən kəlamlar yazılmış lent gəzdirir, dini ayinlərdə şamanizm elementlərindən, rəmz kimi isə xaçdan istifadə edirdilər. Bəktaşilər Müqəddəs üçlüyü (xristianların Ata, Oğul və Müqəddəs Ruhu) -  “Allah, Məhəmməd və Əli” kimi qəbul edərək ona səcdə edirdilər. Onlarda ənənəvi İslam üçün qəbuledilməz olan nikahsızlıq əhdi, mənəvi müəllimə itaət, şərab (bəktaşilərdə spirtli içkiyə qadağa yoxdur) və pendirdən  istifadə etməklə müşayət olunan ayinlər geniş yayılmışdı. Faktiki olaraq bəktaşilik - xristianlığın, İslamın və ənənəvi İslamın həm sünnü, həm də şiə qollarından uzaq qədim təriqətlərin elementləri olan hərəkatdır (Анри Кoрбен, http://farhang.al-shia.ru/karbin/karbin.html). Bu isə o deməkdir ki, Bəktaşi ismaililərnin fəlsəfəsi təkcə İslamın yox, iudaizim və xristianlığın da kökündə durur.
Qəbul olunmuşdur ki, bəktaşilik – XIII əsrdə yaşamış, Xorasan şahı İbrahim es-Sani Seyyid Mühəmmədin oğlu Hacı Bəktaş Vəli tərəfindən yaradılmışdır. Əl-Məsudi (IX əsr) Xorasan dedikdə - Albaniyanın Xursan şahlığını nəzədə tuturdu. X əsrin anonim mənbəsində Xursan - Dərbəndlə Şirvan arasında yerləşirdi və Xursanın sahibi isə Xursanşah titulunu daşıyırdı. İlk orta əsr mənbələrində, Xursan ərazisi Şaberandan (indiki Şabran) aşağı hissədə göstərilirdi. Yazılanlara görə, Xursan sonradan Məhəmməd ibn Yəzid  tərəfindən Şirvana birləşdirildi. Lazar Parbesi (V əsr) isə Xursanı “sərhəd qalası” adlandırır. Eqişe (V əsr) və s. ərmən mənbələrinə görə, Albaniyada Xrsan və s. adlı tayfalar da yaşayırdı (Г.А.Гейбуллаев, «К этногенезу Азербайджанцев», Б.,1991, səh.129-131, 71). Başqa sözlə, Xorasan/Xursan dedikdə sufilər - Azərbaycan ərazisindəki şəhəri, qalanı və bu qalanın əhalisini nəzərdə tuturlar.
                                                                  
Bəktaşiliyin, şiəliyin araşdırıcısı Şakir Keçəli yazır ki, Anadoluya köç edən türkmənlər arasında baba, ata, dədə, Xorasan ərənləri adlandırılan insanlar vardı ki, onlar İslamı əski inamlarla qarışdırıb sadə xalq-islamçı din yaratmışdılar (Şakir Keçeli, “Alevilik. Bozkırda yanan ateş”, Ankara, Emel Matbaaçılıq Ltd, səh.159). “Xorasan ərənləri” ifadəsi onu deməyə əsas verir ki, bu ərənlər elə Alban şahı Aran/Ərən nəslinə aid olmuşlar. Bəktaşi ordeninin dərvişləri salamlaşanda bir-birlərinə müraciət edərkən – “Ya Hu ərənlər”, “Hu dost ərənlər”, “Ey Vallah ərənlər”, “Ey Vallah şahim” və s. deyirdilər. Ərənlərin – “Hu ərən”, “Dost ərən”, “Vallah ərən”, “Vallah şahim” adlanması isə, onların sufi pirləri, müqəddəsləri olması deməkdir. Başqa sözlə, sufi-batinilərə görə, bəktaşilik – Alban ərənləri ilə bağlıdır və məhz burada Bəktaşi atəşbəgləri, batini mənalı həqiqi İslamı, zahiri məna ilə birləşdirib, xalq üçün anlaşılan, sadə, bu günkü İslam dinini yaratmışlar.
Mənbələrə görə, hələ IX əsrdən başlayaraq Xorasanda, Allahın dərkinin mistik yoluna, yəni tərikə yoluna qədəm qoyanların “müəllim – tələbə” (mürşid - mürid) dərnəyi, institutu yaradılmışdı. Bu dərnəyin üzvləri, yəni sufizmin tərikə yolunu tutanlar - türüklər (türklər) adlanırdı. Məhz bu zamanlardan, tərikə yolunu tutanların, yəni türklərin elmi - ümumi kütlənin elminə çevrildi. XII əsrlərdən sonra isə artıq Allahın mistik dərki yolu ilə gedən müridlər (neofit) müxtəlif tərikə cəmiyyətləri yaratmağa başladılar («Ислам», Энциклопедический словарь, М., 1991, səh.224). Daha sonralar xristianların monax ordenlərinə oxşar çoxlu sufi qardaşlıqları yarandı ki, onlara - sufi monastırında, sufinin yaşadığı zaviyələrdə rast gəlinirdi. Yazılara görə, XII - XIV əsrlərdə sufi qardaşlığı olan türklərin (türüklərin) inkişafından sonra bu yaşayış məkanı genişləndi və bura artıq kompleks tikintilər, müqəddəsin məqbərəsi, məscid, müridlərin hücrəsi və s. daxil idi.
Yazdıqlarımızdan belə çıxır ki, bəktaşilik – Albaniyanın türk ərənləri nəslindən başlayır və Bəktaşi sufilərinin məntiqi də, yazıların batini mənası ilə bağlı olmuşdur. Bu mənada müsəlman olmaq – Mühiddin ibn Ərəbinin yazdığı kimi, ölən insanın Allaha tabe olaraq ölməsi deməkdir. Batini mənada yazan sufilərdən biri də Usman Əmr ibn Bəhr əl-Cəhiz olmuşdur ki, onun yazılarında insanın ölümü - qulun bir ölkədən digər ölkəyə köçməsi, möminin ruhunun cənnətə “səyahəti” kimi rəmzləndirilir. Əl-Cəhiz, “ərəb” deyəndə, milliyəti yox, bir formada olmuş insanın, metamorfozaya uğrayaraq digər forma almasını, yəni ruhun “cildini” dəyişməsini nəzərdə tutur. O, İsmail haqqında fikirlərini dəqiqləşdirərək yazır: “Bütün möminlər, o cümlədən uşaq və kəmağıllar, cənnətə girəndə - hazırlıqsız, uzun təhsil  və məsləhət almadan -  dərhal cənnət sakinlərinin dilində danışmağa başlayırlar. İsmailin ata məsləhəti, himayəçi və analığı olmadan birdən-birə ərəbcə danışdığına cahillər necə də təəccüblənəcəklər” (Асадов Ф. М., Арабские источники о тюрках в раннее средневековье, Б.,1993, səh.89,72). Əl-Cəhiz kitabında - Xorasan türkünün öləndən sonra  ərəbə “çevrilməsini” rəmzlərlə izah edir və onun yazdığından belə çıxır ki, “ərəb dili” deyəndə cənnətdə danışılan dil, yəni ilkin materiyanın – Qeyb aləminin “vahid dili” başa düşülməlidir ki, ərəblər də cənnətdə ömürlərini davam etdirən ruhlar anlamındadır.
Alban mənbələrində, göydə yaradılmış cənnət – “səhra” kimi rəmzləndirilir. Tarixçi Arakel Təbrizliyə görə, Albaniyanın Sünik (Gel) şəhərində müqəddəs Atalar, ruhların əbədi yaşaması üçün “səhra” tikmişlər. Paronterlər (pir) öldükdə, adlarını və qiyafələrini dəyişərək, buraya - insan səsi eşidilməyən məkana köçürlər. Bu cənnətin yerini dəqiqiləşdirərkən, Arakel onu - “mələklərin yaşadığı məskən və müqəddəs səhra” adlandırır. Burada, böyük səhradakı “Atalar monastrı”nda ölmüşlərin ruhları yaşayış üçün bərqərar olurlar. Arakelə görə, ölmüşlərin ruhları bu səhradan çıxanda – “can verən balığa bənzəyir və geriyə qayıtdıqdan sonra yenidən canlanırlar” (А.Даврижеци, «Книга историй», М.,1973, böl. 24,51). Bu isə o deməkdir ki, sufi-batinilərdə müsəlmanlıq, yəni “müsəlman olaraq ölmək” - adi insanın Allah qanunlarına tabe olub, öləndən sonra ruhunun bu cənnətə düşməsini bildirir.

Batinilərdə İslam (SLM) ərazisi - Tövratın Səlim (SLM) şəhəridir və bu şəhrin Allahı da El, yəni Əlidir. Əli rəmzi mənbələrdə Alu kimi də yazılır ki, bu da Albaniyanın digər adıdır. Sufi-batinilərdə Allah (LLH), yəni El-İlahi (Əli-İlahi) rəmzi – göydə yaradılmş kosmik İnsan-Allahdır ki, Şumer yazılarında bu nəhəng göy insanı Luqal (İlahi-El) adlanır. Qədim Misir yazılarında isə bu Allah - Atum kimi məlum idi və İslamda Atum (TM) – Adəm (DM) kimi qeyd olunur. Bəktaşilərə görə, Adəm - Rəhman Allahın Ərşidir. Başqa sözlə, Rəhmanın Ərşə yüksəlməsi, onun kosmik İnsan-Allah olan Atumun/Adəmin ruhuna çevrilməsi deməkdir.
Qədim Misir yazılarına görə, pir-firon Amon öləndən sonra, ruhu göyə qalxaraq, əvvəlcədən göydə yaratdığı Ra günəş diski ilə birləşir və Ra-Amon (Rəhman) Allaha çevrilir. Ərş (RŞ) rəmzi batinilərdə Aşur (ŞR), yəni Asar/Osiris/Azər rəmzi ilə eyni mənalıdır. Belə çıxır ki, Rəhmanın Ərşə yüksəlməsi – pir/firon Amonun Osiris/Azər Allahına çevrilib, kosmik İnsan-Allahın bədənindəki Vilayətdə bər-qərar olması deməkdir. Bu isə onu deməyə əsas verir ki, batinilərdə imam Əli obrazı elə Atum/Adəm/Azər Allahının obrazıdır.
Sufi-batinilərdə İslam (S-LM) rəmzi – “İssi-Aləm”, yəni “göydəki Aləmin ruhu” fikrini ifadə edir və bu rəmz İsmail (S-ML) rəmzi ilə eyni mənalıdır. Deməli, İslam dini - Allahın Gelat/Qalaad bəktaşilərinin İsmailiyə fəlsəfəsidir. Bu fəlsəfənin mahiyyəti isə, adi insanın ölümündən sonra, ruhunun Gelatda yaradılmış cənnətə düşməsidir. Ən qədim mənbələrdə, Albaniyanın Sünik (Gel) elində yaradılmış bu cənnət - Tilos/Dilmun/Tilmun və s. adlanırdı və ölmüşlərin ruhlarının o dünyada xoşbəxtliyi daddığı yer hesab olunurdu. Dövrümüzün tanınmış alimi Devid Rola görə Dilmun – Allahlar monastırı, Zaqros dağ təpələrinin arxasındakı İran ərazisində yerləşirdi. Mənbələrdə “Ölməzlər ölkəsi” adlandırılan bu cənnət - “təmiz”, “nurlu” və “şəfəq saçan” torpaq adlanırdı ki, oranın sakinləri nə xəstəlik, nə ölüm bilməzdilər. Qədim ədəbi abidələr açıq yazırdı ki, burada dəfn olunmaq, insanın həyatı boyu Allahlara sadiqliyinin ən böyük mükafatı idi (Д. Рол. «Генезис цивилизации, Откуда мы произошли…», Ексмо. М. 2002, səh.267, 271). Belə çıxır ki, İslam/İsmail dini – adi insanın da, ölümündən sonra, ruhunun məhz Dilmun cənnətində xoşbəxtliyi dadması üçün yaradılmış fəlsəfədir.
İsmail dininin hakim olduğu Dilmun cənnəti mənbələrdə, Deyləmilərin İsmaili dövləti kimi keçir. Sufizmdə Dilmun (DLM-N) və Deyləm (DLM) rəmzlər eyni mənalı olub və “Dai Aləmi” mənasında “Allahlar aləmi”, “Haq dünyası” fikrini ifadə edir. Haq (HQ) rəmzini batinilər Kuh (KH) kimi rəmzləndirərək, bu ölüm şahlığını Kuhistan adlandırdılar. XIII əsrin əvvəllərində Yaqut yazırdı ki, Kuhistan hazırki zamanda Həsən ibn Sabbahın ailəsi olan məlahidlərin hakimiyyətindədir» (Л. В. Строева, «Государства Исмаилитов в Иране в XI – XIII вв.», М., 1987, səh.128). Məlahid rəmzi sufilərdə Mülhid/Mələküt (yəhud. Malxut) mənasında mələklər yurdu deməlkdir və bu rəmz göydəki ruhlar dünyasına aiddir. Deməli, İsmaililərin Kuhistan, yəni Haq dövləti – ölümsüz mələklər ölkəsidir. İsmaili mələklərinin bu ölkəsini isə “Dağ qocası” adlanan Həsən ibn Sabbah idarə edirdi. Həsən ibn Sabbahın ismaililəri mənbələrdə nizarilər də adlanırdı və onların dövləti Ələmut qalası hesab olunurdu. Yazılanlara görə, Həsən ibn Sabbah ölümündən əvvəl, öz Ələmut dövlətini öz xələfinə - “İmamın öz dövlətinin başına keçəcəyi gün”ə qədər tapşırmışdır. İmam isə irqin fəxri olan Nizardır, hansı ki, deyilənə görə sağdır, lakin onu heç kim görə bilməz. O həmişə əbədi yaşayır və şahlıq edir (orada; 165, 166, 59). Bu isə o deməkdir ki, İslam/İsmaili ölkəsi deyəndə, göydə cənnətin yaradıldığı zaman, yerdə onun obrazı kimi tikilmiş Ələmut, yəni Midiya qalası başa düşülməlidir. Həsən ibn Sabbahın varisi olan Nizar isə burada, axirətdə Ra-Amon/Rəhman Allahın yerinə keçəcək Mehdi mənasındadır.
Deyləm ismaililəri İranda “Qala adamları” adlanırdılar ki, bu da Mülk, Mələküt və Cəbərut adlanan “dünya”ları özündə birləşdirən Babil qalası mənasındadır. Əbu əl-Ala İbn Xassul, “Türklərin digər döyüşçülərdən üstünlüyü və böyük sultanın mövcudluğunun qədir qiyməti” əsərində deyləmilərin geneologiyasını, onların dövlətlərini, ləyaqətlərini xüsusi qeyd edir və onların tam xoşbəxtliyə çatmalarının sirlərini və onların zamanı qabaqlamalarını xüsusi vurğulayır (Асадов Ф. М., Арабские источники о тюрках в раннее средневековье, Б.,1993, səh.104-107). Deməli, zamanı qabaqlamış və tam xoşbəxtliyə çatmış deyləmilər - Dilmun adasında ölümsüzlük və xoşbəxtlik qazanmış ismaili türk bəgləridir.
Bütün bunlar o deməkdir ki, həqiqi İslam – insanın bu dünyada və öləndən sonra isə ruhunun o biri dünyada xoşbəxt yaşaması üçün yaradılmış fəlsəfədir. Bu fəlsəfəni isə Albaniya atəşbəgləri, yəni bəktaşilər yaratmışlar. Batinilikdə rəmzlər bir neşə məna verir ki, Bəktaşi rəmzi də bu məntiqdə həm də “Taş bəgləri” kimi açılır. Taş bəgləri isə Kitabi Dədə Qorqudda Oğuzun iki qolu – İç və Taş Oğuz bəglərindən biridir. Bu kitabın əsas qəhrəmanarından biri də - varıban peyğəmbərin üzünü görən, gəlübən Oğuzda səhabəsi olan, acığı tutanda bığlarından qan çıxan, bığı qanlı Bəkdüz Əməndir. Bəkdüz (BKDZ) rəmzi sufi-batinilikdə Bəktaş (BKTŞ) rəmzi ilə eyni mənalıdır. Belə çıxır ki, bəktaşilər – Bəkdüz Əmənin Taş Oğuz bəgləridirlər.
Bəkdüz Əmən (BKDZ MN) rəmzi qədim mətnlərdə Taktiz Amon (TKTZ MN) kimi qeyd olunur. Meroit yazılarının birində yazılır: “Osiris və İsida, Əmən Tərüsdən olan, Zəkərərdən yaranan Taktiz Amonu (Təktüz  Əmən) qoruyun” (И. Фридрих, Дешифровка забытых письменностей и языков, sayt; http://annales.info/egipet/meroe/meroe_pism.htm). Nizami Gəncəvi “İskəndərnamə” əsərində Təkdis (Təktüz) taxtının sahibini “Sahibkəran”, yəni yerin-göyün sahibi, ağası adlandırır. Bu isə o deməkdir ki, Albaniya bəktaşiləri – yerin-göyün sahibi olan Ra-Amon/Rəhman Allahın seçilmiş əvrənlərinin nəslidir. Həqiqi İslam dini də - ismaililərin Gelat elini Özünkü sayan Rəhman Allahın, adi insanlara ihsanıdır.

Bəktaş (BG-TŞ), yəni bəg-atəş rəmzi batinilikdə behişt (BH-ŞT) rəmzi ilə eyni mənalıdır ki, buradakı Şiat/Şad və s. rəmzləri sufizmdə çox dərin mənalar verir. Şiyat rəmzi qədim mənbələrdə şənlik, xoşbəxtlik, səadət, inkişaf, bolluq və s. mənasındadır. Deməli, behişt – “bəglik səviyyəsində yaradılmış xoşbəxt həyat” deməkdir. Eyni mənalı “Şad” rəmzi isə, qədim türk mətnlərində bəglərə aid edilərək “Şad Apıt bəgləri” kimi qeyd olunur. Buradakı Apıt rəmzi – Apet/Pta/Yafət mənasında türklərin Yafət-Ərən nəslinə aid edilir. Əhdi-Ətiqdə “Şad” rəmzi Şadday, Sadday kimi yazılaraq El Allahı ilə (El Şadday), yəni Əli rəmzi ilə əlaqələndirilir. İslamda isə Şadday/Sadday rəmzi “Seyid” kimi qeyd olunur və İslam müqəddəsləri nəslini bildirir. Belə çıxır ki, bəktaşilər – behişt əhli olan Yafət əsilli türk seyid-bəgləridirlər. İslam dini də Allahın, adi insanların ruhlarının da behiştdə xoşbəxtliyi dadması üçün yaratdığı şansdır.
Bütün bu yazılanlardan çıxan nəticə isə odur ki, həqiqi İslam heç də bu gün qəbul edilmiş mənasız söz yığını deyildir. Əsl mahiyyəti anlaşılmayan bir şeyə inam – bütpərəstlikdir və zahiri İslam da özlüyündə bu bütpərəstlikdən başqa bir bir şey deyildir. Batini mənalı İslam isə - insanın yaradılışının, həyatının, ölümündən sonra da ruhunun uzun müddət xoşbəxtliyi dadması üçün göydə yaradımış cənnətin fəlsəfədir. Batini İslam özlüyündə bütün dinləri, fəlsəfələri, folklorları və s. birləşdirən kamil elmdir. Bu kamil fəlsəfənin yaradıcısı – pir-firon Amon/Əmən olsa da, yer kürəsində Onun əmrlərini yerinə yetirən seçilmişləri - türk bəgləridir. Başqa sözlə, həqiqi İslam - Azəri türk bəglərinin müqəddəs dinidir və bu kamil fəlsəfə Azərbaycanda yaradılmış və buradan dünyaya yayılmışdır.
Bütün bunlar haqqında daha geniş məlumatlar və təkzibolunmaz faktlar, müəllifi olduğum “Batini-Quran” kitabında və digər kitab, məqalələrimdə verilmişdir.
                                                                             Firudin Gilar Bəg


понедельник, 11 марта 2019 г.

İran – Allahın Qacarlara verdiyi Qorunan Mülküdür








(Cəlairlərin Həsən Ruhaniyə cavabı)
Bu yaxınlarda İran prezidenti Həsən Ruhani, 1979-cu il inqilabının 40-cı ildönümü münasibətilə keçirilən yürüşdə Azərbaycanı – İran torpağı, Qacar şahlarını isə xain adlandırmışdır. Azərbaycanın İran ərazisi olması sufi-batini məntiqi baxımından düzgündür. Lakin bunu, qədim elmlərdən, İlahi məntiqdən xəbəri olmayan adi insanın deməsi təbii ki, gülüncdür. Qacarlar - Cəlair bəgləridir. Cəlair isə Gilar adının ərəbləşmiş variantıdır. Başqa sözlə, Həsən Ruhani bizləri xain adlandırmışdır.
Mən, qədim rəmzlərin, yazıların gizli – batini mənalarının araşdırması ilə məşğul oluram və hesab edirəm ki, qədim sirləri bilməyənlərə həqiqi tarixi anlatmaq lazımdır ki, hər yoldan ötən, keçmişimizə və əsilzadələrimizə dil uzatmasın. Bu məqsədlə İranı və onun tarixini yazmış Qacarlarla bağlı sirlərə batin aliminin gözü ilə baxmaq qərarına gəldim. 
“İran” sözü ən qədim mənbələrdə Eran, Ariyana və s. kimi qeyd olunur. Qədim məntiqdə bu rəmz “RN” kimi yazılır və müxtəlif variantlarda oxunur. Bu rəmzin kökü ariya kimi qəbul olunmuşdur və bu da “seçilmiş” mənasında - arilər ölkəsinin xalqına aid edilirdi. Ariya, Ariyana rəmzini tam dərk etmək üçün isə ən qədim mənbələrə müraciət etmək vacibdir.
“Ariya” rəmzi qədim mənbələrdə “raman” rəmzi ilə birlikdə də yazılırdı və “ariyaramna” birləşməsində - “dünyada ariləri olan”, “arilər üçün dünya yaradan” və s. mənalarını verirdi. İran tarixinin araşdırıcısı E. A. Qrantovski, “Qala divarları”ndan tapılmış İran sənədlərini tədqiq edərkən, “dünya”, “dünya yaratmış”  mənalarını verən “raman”, “ramakara” və s. rəmzlərlə rastlaşır. “Raman” [RMN], “rama” rəmzləri bu mətnlərdə “dünya”, “yaradılmış dünya” mənasındadır və burada söhbət təbii ki, yaşadığımız fiziki dünyadan getmir. “Dünya ilə qüdrətli”, “dünyanın qüdrətlisi”, “dünyanı təmin etmək üçün qüdrətli” və s. mənaları verən - ”Ramatav(i)yah, Ramateya, Ramatava(h) və s. hökmran adlarını araşdıran E. A. Qrantovski, “Raman” anlayışının Qərbi İranda “Böyük” mənada da olması qərarına gəlir. Başqa sözlə, burada hansısa qüdrətli mistik dünyadan danışılır ki, məhz bu “dünya”nın hesabına şahlar nəsli fövqəladə qüdrətə malik olmuşdular. Avestada və Əhəmənilərin Hörmüzü ilə bağlı təriqətlərdə, xoşbəxtliyin səbəbləri - məhz qüdrətli və ədalətli hökmdar dünyasının olması xarakterik idi. Qatalarda “dünya” - bilavasitə hakimiyyət, güc (hökmdarın) və s. ilə əlaqələndirilir və xoşbəxt həyatın, inkişafın əsas şərtlərindən sayılırdı. E. A. Qrantovskinin və s. alimlərin də araşdırmalarından aydın olur ki, “arilər dünyası” deyəndə, söhbət adi torpaqdan yox, ariləri qüdrətli edən mistik dünyadan gedir.
Mifologiyada, arilər ölkəsi  - “Aryana Veca”, yəni Ariyan sahələridir və bu da Axuranın yaratdığı birinci ölkə hesab olunur. Yazılanlara görə, Yima yeri qızıl oxla qazır ki, insanlar və mal-qara üçün bətn olsun. Beləliklə o torpağı, əvvəlkindən üçdə bir dəfə böyüdür. Əgər nəzərə alsaq ki, torpağı böyütmək mümkün deyil, razılaşarıq ki, burada arilər torpağı (sahələri) deyəndə, magik ritualla yaradılmış və insanların - öləndən sonra qalxdığı ruhlar dünyası başa düşülməlidir. Qədim yazılarda bu torpağın Armaiti (Armatay-ƏrMidiya) adlanması da onu göstərir ki, söhbət arilərin Midiya ölkəsindən gedir. Midiya arilərinin “sahələri” deyəndə, sufi-batinilərin - səhra, düzənlik, sahə kimi rəmzləndirdiyi ilkin materiya nəzərdə tutulur. Midiya marlarının Sünikdə belə bir “səhra” tikmələri Alban tarixindən məlumdur. Deməli, “Raman” dünyası məhz Alban ölkəsi ilə bağlıdır və biz Albaniya tarixinə də müraciət etməli olacağıq.
Alban [LBN] rəmzi qədim dilçilikdə El-Benu [L-BN] mənasında, qədim Misirin Benu quşlarının, yəni ölümsüz Ba ruhların Eli deməkdir. “Raman” [RMN] rəmzi isə qədim Misirin “Ra-Amon” [RMN] Allahının rəmzinə uyğun gəlir. Bu rəmzin “dünya” mənasını verməsi, onun, Misir fironu Amonun göydə yaratdığı ruhlar dünyası mənasında olması deməkdir. Deməli, “ariya” dedikdə Ra günəş Allahı, “Aryana” dedikdə isə Ra günəş Allahının, yəni Raman/Ra-Amonun dünyası  nəzərdə tutulmalıdır. Şumer yazılarında bənzər “dünya” – Dilmun/Tilmun adlanır. Dövrümüzün məşhur alimi Devid Rolun yazdığına görə, Dilmun – ölmüşlərin ruhlarınının o dünyada xoşbəxtliyi daddığı yerdir. D. Rolun gətirdiyi sitatlara görə, Dilmun – Zaqros dağ təpələrinin arxasında, İran ərazisində yerləşir. Günəşin doğduğu yerdə, yəni Şərqdə yaradılmış bu Cənnət, mənbələrdə “Ölməzlər ölkəsi” adlanır ki, oranın sakinləri nə xəstəlik, nə də ölüm bilməzdilər və s. Bu isə o deməkdir ki, Aryana/Raman dünyası elə İran dağlarında yaradılmış Dilmun cənnətidir. Cənnətin real dünya olmasını biz bütün müqəddəs kitablardan, o cümlədən Qurandan bilirik.
Yazdıqlarımızdan belə çıxır ki, “ariya”, “Ariyana” rəmzləri - Misir fironu Amonun göydə yaratdığı “dünya” və bu dünyada ikinci həyat qazanmış ölümsüz ruhlara aiddir. Aryana rəmzini tam anlamaq üçünsə, biz qədim Misir yazılarına müraciət etməli olacağıq.
Ən qədim Misir yazılarında Aryana rəmzi – Orion kimi qeyd olunur və ona xüsusi məna verilir. Burada Orion – bürc kimi təqdim edilir və Osiris Allahı ilə eyniləşdirilir. Qədim misirlilərin təsəvvürlərinə görə, firon (pirao) öləndən sonra Osirisə çevrilib, Allaha dönür və yerin-göyün sahibi olur. Yerdəki həyatını başa vuran Osiris göyə qalxır və Orion ulduzuna çevrilib, Duat adlı ruhlar dünyasının şahı olur. Deməli, Aryana/Orion ölkəsi – Osiris Allahının ruhlar dünyası, yəni ölüm şahlığıdır.
Məşhur misirşünas Henri Frankfort yazır ki, ölmüş fironun yenidən doğulması, onun varisinin tacqoyma mərasimi ilə birgə keçirilir. Beləliklə, fironun ölümü iki hadisə ilə bağlıdır və bu hadisə “Piramida mətnləri”ndə əks olunmuşdur. Birinci hadisə - Osirisin oğlu Qorun dəfni və ikinci hadisə - Osirisə çevrilmiş yeni Qor şahın tacqoyma mərasimi. Astral terminlərdə yeni firon Osiris, Orionun oğlu hesab olunur. Bu yazıda söhbət Osiris Allahının axirətdə ölüb, yenidən dirilməsindən gedir. Burada iki Allah nəzərə çatdırılır ki, bunlar Əhdi-Ətiqdə və Quranda – əvvəldə və axırda gələn Allah kimi məlumdurlar.  
Yunan mifologiyasında ovçu Orion, məhəbbət axtarışında Atlasın qızlarının ardınca qaçır. Araşdırıcılara görə, bənzər obraz Altaylıların “Maaday-Kara” eposundakı Koquldey obrazıdır. O da, üç maralın ardınca qaçır və göyə uçub Orion (Üç-Mıyqak) ulduzuna çevrilir. Göy ovçusu günəş rəmzli maralı öldürür və o qərbdə “kölgələr şahlığında” yavaş-yavaş ölür. Orion-Koquldey özünün ən yüksək nöqtəsinə çatır və gələcəyin şamanlar və baxıcılar dövrü mənasında “maqlar səhəri” açılır. Bu zaman ölüm şahı Osiris mənasında olan Böyük Erlik dirilir. Deməli, burada söhbət axirətdə diriləcək Osiris Allahından gedir. Ölülər dünyasının şahı olan Osiris Allahı – türk rəvayətlərində Erlik adlanır ki, bu rəmz də sufizmdə Gel elinin Ra günəş (GLR) Allahı deməkdir. Ən qədim mətnlərdə ölüb-dirilən Osiris, Attis, Adonis, Tammuz, Kibela və s. Allahların bayramı Gilar (GLR) bayramı adlanırdı. Başqa sözlə, Orion bürcü həm də Osirisin türk variantı olan Erlik (RLK/RLG=GLR) Allahının axirətdən sonra diriləcəyi yeri, yəni Göyləri bildirir.
Mənbələrə görə, Orion sözü – “sərhəd”, “sərhəddin keçikçisi” mənasını verir. Araşdırıcılar, Orionun qürubunu – bir dövrün digərindən ayrılması və yer üzündə bütöv bir eranın sonu kimi qiymətləndirirlər. Orion – keçmişlə gələcək, dirilər dünyası ilə ölülər dünyası arasında vasitəçi-mediator rolunu oynayır. Onlar bu obrazı, iki dünya arasında vasitəçi olan şamanlarla eyniləşdirirlər. Akademik N.K. Rerixə görə, Orta Asiyadakı qədim sirli məbədlər də Orion bürcünə həsr olunmuşdur və şaman müdrikliyi də bu ulduzlara təzim edir. Bu isə o deməkdir ki, Orion bürcü – əvvəldə gələn Allahla axırda gələcək Allahın görüşəcəyi axirət və ondan sonrakı dövrlə bağlıdır.
İngiltərə araşdırıcısı Qrem Xenkok “Sfinks müəmmaları” kitabında, Qizadakı üç böyük piramidanı – Orion Kəmərinin üç ulduzunun yerdəki analoqları, piramidanın qarşısındakı sfinksi isə Şir bürcünün yerdəki əksi adlandırır. Onun yazdığına görə, böyük sfinks – gün bərabərliyi təqvimində Şir erasının göstəricisi mənasındadır. Əhdi-Ətiqdə, Əyyubun kitabında Orion kəmərinin üç ulduzu – üç maq, üç cadugər, Yaqubun əl əsası və s. mənasında qeyd edilir. Xristianlıqda, İsanın gəlməyini ilk olaraq üç İran (fars) maqı xəbər verir ki, bu da axirətin bu ulduzlarla bilinməsi anlamındadır. Orion bürcünün ən iri ulduzları Rigel, Betelqeyz və Bellatriksdir. Rigel rəmzi sufi-batinilərdə Ra-Gel mənasında Gel (Geliopol) şəhərindəki Ra günəş Allahını bildirir. Betelqeyz rəmzi bu məntiqdə Betel-Oğuz mənasını verir ki, buradakı Betel rəmzi (İslam. Əl-Beyt),  Ev anlamındadır. Başqa sözlə, Betelqeyz- Oğuz Evi deməkdir və buradakı Oğuz, yunan mifologiyasının Xaosudur (ilkin materiya). Bellatriks rəmzi isə qədim məntiqdə Balaat-Sokar kimi oxunur və Sokar Vilayəti anlamına gəlir. Əgər biz bu üç ulduza bütövlükdə sufi məntiqi ilə yanaşsaq, məlum olar ki, buradakı üçlük - sufilərin Mülk, Mələküt və Cəbərut aləmi mənasındadır. Başqa sözlə, Allahın yerdəki Mülkü – Rigel, yəni Ra Allahının Gel eli (R-GL) adlanır ki, bu da elə Erlik (RLK) Allahı deməkdir. Betelqeyz rəmzi bu məntiqdə – göydəki Oğuz Evi mənasında Mələküt aləmini (ruhlar dünyası), Bellatriks rəmzi isə yeraltı Sokar mağarasını - Cəbərut aləmini bildirir. Belə çıxır ki, Orion (Aryana) kəmərinin üç ulduzu, batini mənada – Mülk, Mələküt və Cəbərut aləmi mənasında Allah Evinin yerini göstərir. Bu yer isə, yəni İran/Aryana/Orionun Allah Evi - Ra günəş Allahı olan Osirisin Gel Elidir.
Qədim Misir yazılarına görə, Allah “dünya”nı məhz Gel şəhərində (Geliopol) yaratmışdır və Allahların vətəni də - günəşin doğduğu Şərq ölkəsidir. Misirin yaranış haqqındakı rəvayətlərində bu yer - “Günəşin doğduğu Şərqdəki uzaq yer” adlanır ki, bura sonsuzluq sularından qalxmış Od adasıdır. Devid Rol “İtirilmiş Əhd” kitabında bildirir ki, sivilizasiyanın əsasının qoyuluşu, qədim Misir rəvayətlərinə görə, Nil vadisi ilə bağlı olmamışdır. Elm və mədəniyyəti qədim Misirə uzaqdan gələn “Qor yoluyla gedənlər” nəsli gətirmişdilər. D. Rol əfsanəvi Qor yoluyla gedənlər nəslinin soykökünün, Mesopotamiyanın böyük qəhrəmanlarından başlanmasını bildirir. Onun yazdığına görə, Şərqdən - “ilkin sonsuzluq sularından qalxmış Od adası”ndan gələn annunakilər, Eridu adlanan və “Qüdrət yeri” mənasında olan ilk məbədi tikdilər və onu Abzu adlandırdılar. Deməli, Misir mədəniyyətini – Mesopotamiyadan gəlmiş və Eridu/Abzu məbədini tikmiş “Qor yolu ilə gedən” qəhrəmanlar yaratmışlar.
“Şərq” rəmzini, dahi Azərbaycan filosofu Şihabəddin Yəhya Sührəvərdi mistik mənada göylərə aid edir. Şiə mistisizminin məhşur araşdırıcısı Anri Korbenə görə, Şihabəddin Yəhya Sührəvərdinin “İşraq” fəlsəfəsində Şərq - ruhun mənbəyi olan Mələküt, yəni mələklərin göydəki aləmi, ruhlar dünyasını bildirir. Alban mənbələrində Şərq dedikdə məhz Alban ölkəsi nəzərdə tutulur. Deməli, Mesopotamiya qəhrəmanları - Şərq, yəni Alban xalqı, Eridu/Abzu isə Alban qalasıdır.
Devid Rol yazır ki, Eridu şəhərindən olan şumerlilər, Zaqros dağlarından gəlmiş Enmer-Karı - İlahilik statusu olan Enkinin oğlu Asara (Osiris/Azər) qədər ucaltdılar. Enmer [NMR] rəmzi batinilikdə Ra-Amon [R-MN] kimi, Kar [KR] isə günəş Allahı Qor kimi izah olunur. Belə çıxır ki, Enmer-Kar [NMR-KR], yəni Ra-Amon-Qor Allahı sonradan adını Asar, yəni Osiris (Azər) adına dəyişmişdir. Assurlar (Asarlar) bu Enmer-Asar (RaAmon-Osiris) Allahına, özlərinin Aşşur dövlətinin hamisi kimi sitayiş edirdilər. Bu isə o deməkdir ki, Şərq əhli olan Qor yolu ilə gedən qəhrəmanlar - “Qüdrət yeri” (şahlar nəslini qüdrətli edən) mənasında olan Eridu/Abzu məbədini məhz Gel şəhərində tikmişlər.
Yunan rəvayətinə görə, Herakl Gileyaya (Gel elinə) gələrək, buradakı mağarada, yarı-qadın yarı-ilan Yexidna ilə cütləşir. Bu izdivacdan skif/sak - padişahlar və peyğəmbərlər nəsli yaranır ki, mənbələrdə onlar “ilandan (əjdahadan) doğulmuş midiyalılar” adlandırılır. Ezoterik xristianlıqda, Herakl rolunda Allah, Yexidna rolunda isə Edem, İzrail çıxış edir və onların izdivacından, xəbər gətirən mələklər nəsli yaranır. Bu isə o deməkdir ki, Heraklın nəsli olan ilandan doğulmuş midiya marları (amorey) - mələklər nəslidir. Herakl (Erakl) rəmzi batinilikdə Hor-Gel kimi açılır ki, bu da Gel şəhərinin Qor (Ra) Allahı mənasındadır. Deməli, Mesapotamiyanın Qor yolu ilə gedən qəhrəmanları – Heraklın Yexidnadan doğulmuş Midiya marlarıdır. Buradakı ilan isə - sufilərin Hu, İlah adlandırdıqlar ilkin materiya, dirilik suyunun rəmzidir. Başqa sözlə, bu izdivacdan, İlahla (Allah mənasında) vəhdətdə olan mələklər nəsli yaranır. Buradan isə belə bir nəticə çıxır ki, Herakl (Gel elinin Qor (Ra) Allahı) məhz Gel elində Eridu/Abzu məbədini tikmişdir və burada Qor yolu ilə gedənlər nəsli ilkin materiya ilə vəhdətə nail olaraq, İlahi qüdrətə sahib olublar.  
D. Rol, Qor yoluyla gedənlərdən yazarkən qeyd edir ki, qədim Misir mətnlərində xüsusi olaraq Patı nəslindən danışılır və bu zümrənin bütün nümayəndələri İri-Patu adlanırdı. Hələ ilk piramida mətnlərində Pat – Qor Allahının yerdəki təcəssümü olan fironla assosiasiya olunurdu. Özünün, Qor fironlarının nəslindən olmasını sübut edən hər bir insan ən yüksək vəzifələr tuturdu. İri-Pati rəmzi qədim Misirdə Ra və Pta Allahlarını bildirirdi. Amon Allahına aid edilən alqışların birində Amon, Ra və Pta (Ptah) Allahları – bütün Allahlar mənası adlandırılır. Deməli, Qor yoluyla gedənlər elə İri-Pati nəslidir ki, onlar bütün qədim Misir Allahlarının mahiyyətidirlər. İri-Pati rəmzi [R-PT] bizlərə Ər-İapet [R-PT], yəni Ər-Yafət kimi məlumdur. M. Xorenatsi, M. Kalankatuatsi və s. tarixçilər Ər-Yafət rəmzini Yafət-Ərən kimi qeyd edirlər və bildirirlər ki, Yafət-Ərən əsilli Sisaka nəslindən bir nəfərə Alban (Alu) dağları və sahələri vərəsəliklə verilmişdir. Başqa sözlə, qədim Misirin Qor yolu ilə gedənlər nəsli elə Gel eli olan Gelarkünün Sisaka (Sak) nəslidir.
Tarixçi Moisey Xorenatsi “Ermənistan tarixi” kitabında, ilandan doğulmuş midiyalıları “əjdahadan doğulmuşlar” adlandırır. Onun yazdığına görə, əjdahalar nəsli olan Sisaka, yəni saklar - “qədim şah toxumu” olan, tacqoyan Baqaratın ərənlər nəslidir. Baqarat rəmzi sufilərdə Bəg-Arat kimi izah olunur ki, bu da “Eridu bəgi” fikrini ifadə edir. M. Xorenatsi, tacqoyan Eridu bəglərinin bu əjdaha nəslini Gelarkün ilə əlaqələndirir. Onun yazdığına görə, Alban şahı olan Aran – Gelarkünün Sisaka nəslinə aiddir və məlumdur ki, Sisaka hakimləri də sonradan Aranşah sülalə adını daşıyırdılar. Tarixçi alim Q. Qeybullayev də təsdiq edir ki, Aran-şah titulu Aran ölkəsinin adı ilə bağlıdır və Sünik şahzadələrinin -Alban şahı Aranın nəslindən olması mənasındadır. Belə çıxır ki, Aran - Albaniyanın Sünik şahzadələri olmuşlar. Eyni zamanda, M. Xorenatsi, Midiya və Aran ölkəsindəki Murasean, yəni Mar - əjdahalar evinin sahibi Ərqamı da bu Sisaka/Sak nəslinə aid edir. M. Xorenatsi, bəglərlə bağlı olan Aran rəmzini - Baqaran kimi yazır ki, bu rəmz “Allahlar yeri” kimi tərcümə olunur. Dədə Qorqudda Baqaran rəmzi “bəg-ərən” kimi keçir və burada bəg-ərənlər – “dünya mənim” deyən Allahlar mənasında göstərilir.
Sufilər bəg-ərən rəmzini “İran bəgləri” kimi də mənalandırırlar. Bu bəglər ölkəsi İranda Baqestan (Bəglər ölkəsi) yer adı kimi də məlumdur və bu rəmz sufizmdə - “Sufizmin Bəqa səviyyəsində yaradılmış ruhlar dünyası” mənasını verir. Deməli, İran/Eran/Aryana rəmzləri elə Ərən rəmzidir və bu ölkə də türk bəglərinə qüdrət verən İlahi Azər odu (Asar/Osiris) ilə bağlıdır. Tanınmış alim Meri Boys bu İlahi Odu - farbağın odu sayır ki, farbaq rəmzi də “farnanın yiyəsi” və ya “farnanın hesabına uğur qazanan” kimi mənalandırılır. İran mifologiyasında farn – var-dövlət, hakimiyyət və qüdrət gətirən İlahi mahiyyətdir və bu da farna rəmzinin efir (ilkin materiya) mənasında olması deməkdir. Mənbələrdəki farbaq, farnbaq rəmzləri batinilərdə pirbəg, fironbəg mənasındadır ki, bu da qədim Misir fironlarının-pirlərinin məhz türk bəgləri olması deməkdir. Qədim Misirdə pir (pirao) kimi məlum olan “far” sözündən fars/pars kəlməsi də yaramışdır ki, bu da “pir ruhu” və s. anlamını verir.
Bütün bunlar o deməkdir ki, İran adı bilavasitə Aran/Ərən nəslinin Gelarkün bəglərinə aiddir və mənbələrdəki Aranşahlar da bu Gel oğullarıdır. “Qabusnamə”də bu bəglər Gilan şahları adlandırılır və bildirilir ki, Firdovsi “Şahnamə”sində bu nəslin tərcümeyi-halı təsvir edilmişdir. Bu gün artıq o da məlumdur ki, bütün Avropanın sahibləri, 9-cu əsrdə ora köçmüş Gel oğullarıdır və mənbələrdə onlar - “Quş dili bilən Qulyardlar” (Gelard) adlandırılırlar. Bütün Avropa şahları və zadəganları bu Gel oğullarının törəmələridirlər. İlk mason təşkilatını da məhz onlar yaratmışlar.
Sufi-batinilikdə Gelar (GLR) rəmzi ilə eyni mənalı “religiya” (RLG) rəmzi “din” mənasını verir və bu da bütün dinlərin məhz bu el ilə bağlı olması deməkdir. İslamda Gel rəmzi Akil kimi keçir və Buxarinin hədisinə görə, Məhəmməd peyğəmbərin Evi – vərəsəliklə Akilə, yəni Gelə çatmış Evdir. Deməli, Gel Evi – həm də Məhəmməd peyğəmbərin Evidir və o Əbu Talibin oğlu Akilə (Aqil) çatmışdır.
İslamın ərəb dövründə Gelar rəmzi Cəlair formasına düşür və Amon Allahın bu Gel oğulları qısaca olaraq AmonGel, yəni “Monqol” kimi rəmzləndirilir. Sonralar Cəlair şahları hökmranlıq üçün Orta Asiyaya və s. əraziyə səpələnirlər. Ay rəmzinə sitayiş edən Gel oğulları, İslam mənbələrində Gel şiələri - Gelati-Şiə (Qulat) kimi qeyd olunur. Onların ən qədim dini olan “İsna Aşəriyə” (On iki imam) dini isə batinilikdə - “Ölümsüz Aşar (Asar/Osiris/Azər) Allahın Ruhu”nun dini deməkdir və Asar/Osiris Allahının göydəki ruhlar dünyasının dini anlamındadır. Məhşur sufi Mühiddin ibn Ərəbiyə görə, “Din” rəmzi özü də göydəki El, yəni Vilayət, Dünya deməkdir. Mənbələrdə İsna Aşəriyə - “Cəzirə İsna Aşəriyə” adlanır ki, bu da Asar/Osiris/Azər ölüm şahlığının ada kimi mövcudluğu anlamındadır. Belə çıxır ki, Cəlair ərənləri olan Gelat şiələrinin İsna Aşəriyə, yəni On iki imam dini İslamdan min illər əvvəl mövcud olmuşdur.
Tövratda Gelat (GLD) rəmzi – Qalaad (QLD) kimi yazılır və İsmaili (İzmail) seçilmişlərinin şəhəri mənasında göstərilir. Bu kitabda, Allah Qalaadı (Gelat)  – “Mənim Qalaadım” adlandırır və bu da Gel elinin - “Allahın Mülkü” mənasında olması deməkdir.
Gelat-şiələrin İsmailiyə fəlsəfəsinə görə “dünya” - 12 ay və ya 12 bürcə uyğun olaraq, 12 “ada”dan (cəzirə) ibarətdir ki, hərəsinin öz ali xətibi var və onları “Dai Duat əl-cəzirə”  adlandırırlar. Buradakı “Duat” rəmzi, qədim Misir fəlsəfəsində də ölüm şahlığı adlandırılır ki, Duatın sahibi də Asar/Aşar (Osiris/Azər) Allahıdır. Mənbələrə görə, II Nəsir əd-din Məhəmməd Sökmən, Xelata (Gelat) və “On iki şəhər”ə yiyələndikdən sonra, özünü Şah-Ərmən adlandırdı. Bundan sonra isə Xelat - Azərbaycan atabəglər ailəsinin malikanəsinə çevrildi. Sufi-batinilərdə, Məhəmməd Sökmənin Xelatda (Gelat) özünü Ərmən (RMN) Şah adlandırması, onun Gel şəhərində (Geliopol) Ra-Amon (R-MN) Allahına çevrilməsi anlamındadır. Bu isə o deməkdir ki, Məhəmməd Sökmən, göydə 12 hissədən ibarət Arian-Alban dünyasını yaradandan sonra özünü Ra-Amon (Rəhman) Allah adlandırmışdır. Buradan isə belə nəticə çıxarmaq olar ki, Gel oğullarının İsmailiyə fəlsəfəsi elə qədim Misirin Geliopol kosmoqoniyasıdır. Başqa sözlə, Gelat-şiələrin “İsna Aşəriyə” dini – qədim Misir Allahı olan Asar/Azər Allahının dinidir.
 Şah İsmayıl Xətai – “Ərənlər sərvəti ol paki dindür” dedikdə, məhz Gel cəlairlərinin İsna Aşəriyə dinini nəzərdə tutmuşdur. Məhz bu Cəlair ərənləri İslamda müqəddəs hesab olunurlar. Bəktaşi ordeninin dərvişləri salamlaşanda bir-birlərinə müraciət edib – “Ya Hu ərənlər”, “Hu dost ərənlər”, “Ey Vallah ərənlər”, “Ey Vallah şahim” və s. deyirlər. Buradakı Vallah (Billah), yəni Ba-Allahı rəmzinin ərən rəmzinə aid edilməsi, ərən rəmzinin bilavasitə Göydəki ruhlara aid olması deməkdir. “Hu” rəmzi isə İlah, yəni hər şeyə həyat vermiş ilkin materiya mənasındadır. Ərənlərin – Hu ərən, Dost ərən, Vallah ərən adlanması, onların həqiqətən də dünyanın sahibləri, yəni Allahlar nəsli olması deməkdir.
Cahangir Zeynaloğlu “Müxtəsər Azərbaycan tarixi” kitabında bildirir ki, Monqol əsilli elxanların əhəmiyyətli mövqeləri Azərbaycan məmləkəti idi və onların paytaxtı da Marağa, Təbriz, Sultaniyyə kimi şəhərlər olmuşdu. Əbu Səid xandan sonra gələn hökmdar sikkələrində, pulların kəsildiyi yer “zərbi-Azərbaycan” adlanırdı. “Mirat ül buldani Nasiri” kitabında bu elxanlar Təbriz şəhərinə aid edilərək, “Azərbaycan hökuməti” deyə tərif edilirdi. Bu numizmatika nümunələrində cəlairlərin titulları – “Xəllədə Mülkəhu”, “Xəllədullah Mülkəhu” kimi yazılırdı. Buradakı Xəllədə/Xəllədullah rəmzləri batini mənada - Gel elinin Allah eli olması, MülkəHu rəmzi isə “Hu Mülkü” mənasında - İlahın, Allahın mülkü deməkdir. Başqa sözlə, cəlairlərin Gel eli – Allahın mülküdür. Bütün bunlar haqda daha geniş məlumatlar, müəllifi olduğum “Batini-Quran” kitabında və çoxsaylı məqalələrimdə fakt və mənbələrlə verilmişdir (sayt: www.gilarbeg.com).
Gelar, yəni Cəlair elinin Qacar nəsli isə ən qədim mənbələrdəki Qor fironlarının (pir) Ər-Yafət nəslidir. Qacar rəmzi sufi-batinilikdə Qa-Car kimi açılır ki, buradakı “Car” rəmzi Qor, “Q” rəmzi isə Ağa anlamındadır. Deməli, Qa-Car sözü – Ağa Qor deməkdir. Bilirik ki, Qacar şahlarının hakimiyyəti dövründə indiki İran ölkəsi – “Məmaliki Məhruseyi Qacar”, yəni “Qorunan Qacar Məmləkəti” adlanmışdır. Zahiri mənada “Məmalik” rəmzi qul, kölə, əsir, qulluqçu, birinin malı olan (Allahın) və s. mənalarını verirsə, batini mənada “Məmalik” (MMLK) rəmzi – Mülk, Malik və Mələk mənasını verir və Allaha (Malik), onun Mülkünə və Onun mələklərinə aid edilir. Başqa sözlə, batini mənada “Məmaliki Məhruseyi Qacar” rəmzi – “Mələklə eyniləşdirilən Maliklərin (Hökmranların) Allah tərəfindən qorunan Mülkü” fikrini ifadə edir. “Məmaliki Məhruseyi Qacar” rəmzinin daha dərin batini mənalarını açsaq, bu rəmz – “Qam Asarlarına (Osiris/Azərlərə) mənsub Qor Ağalarının Mülkü” mənasını verər.
Qacar dövlət atributlarında aslan və günəş rəmzlərinin təsvir olunması onu deyir ki, əvvəldə gələn Günəş Allahı Ra (Ra-Amon-Qor) və həm də axırda gələcək aslan rəmzli Qor Allahı bu şahlar nəsli ilə bağlıdır. İfrat Gelat şiələrində aslan rəmzi - axırda gələcək imam Əliyə aid edilir və bu rəmz ən qədim mənbələrdə El Allahı adlanır. Əgər Alban mənbələrində Əli rəmzi Alu kimi yazılaraq, Albaniyanın digər adı kimi keçirsə, qədim Assurda bu rəmz Assur, yəni Asar/Azər  ölkəsinə aid edilir. Qədim Misir yazılarında aslan rəmzi mənasında olan sfinks – uzandığı yerin altındakı mağaranı qoruyur ki, bu mağara da mənbələrdə Sokaris mağarası adlanır. Burda Allahın - “dünya”nı yaratdığı zaman istifadə etdiyi yaraqlar, ilk Assurların mumiyaları və s. müqəddəs əşyalar qorunur. Bu isə o deməkdir ki, Qacarlar həm də Mülk, Mələküt və Cəbərut mənasında olan Ariyana/Eran “dünya”sının qoruyucularıdır.
İsmaili-batini şiələrinə görə, Allah dünyanı - şahlıq verdiyi Qor nəsli vasitəsi ilə idarə edir. Əflatuna görə Allah, padişahlar və peyğəmbərlər nəslinin qaraciyərini xüsusi yaratmış və ona - Allahla əlaqə, gələcəyi görmə və s. İlahi xüsusiyyətlər vermişdir. Onun məntiqinə görə, peyğəmbər - göydə olan və fikirlərini rəmzlərlə “diktə edən” ruhdur. Peyğəmbərin sirli rəmzlərinə izah verənlər isə, Allahın məhz bu iş üçün xüsusi yaratdığı Qor nəsli, yəni Qacarlar nəslidir.
Həsən Ruhani Qacarları, İranı parçaladığına görə xain adlandırır. Lakin o başa düşmür ki, Qacarlar bütün əmrlərini Allahın “diktəsi” ilə verirlər. Allah isə axirətə yaxın dünyanı, Lövhi-Məhfuzda yazdığı Əzəl yazıya uyğun idarə edir. Bu Əzəl yazıda Rəhman Allah, axirətlə bağlı olacaqları da əvvəlcədən müəyyənləşdirmişdir. Axirətdə, Sühravərdinin “İşıq İnsanı” adlandırdığı Asar/Osiris Allahının yenidən dirilməsi üçün, əvvəldə yaranan Asar/Azər işıqda tam parçalanmalı və göylərdə, ilk yaranışda olduğu kimi xaos olmalıdır. Eyni vəziyyət yerdəki cəmiyyətdə də baş verməlidir ki, məhz bu xaos vəziyyətində, əvvəldə olduğu yaranış təkrarlansın. Məhz bundan sonra Tövratda yazıldığı kimi, göylərdə, parçalanmış İşıq İnsanının bədəni birləşməli və yeni El, Vilayət, Dünya zühur etməlidir. Bu isə o deməkdir ki, Qacarların, İranın parçalanmasında heç bir günahı yoxdur. Hər şey Əzəl yazıya uyğun baş verir.
Yazdıqlarıma son nəticə kimi, onu bildirmək istərdim ki, bu gün İran adlanan ölkə - Allahın Cəlair bəglərinə əbədi verdiyi və qoruduğu şəxsi Mülküdür. Qacar şahları da Allahın özünə qulluq üçün seçdiyi xüsusi padişahlar və peyğəmbərlər nəslidir. Adi insanların Allahın və Onun şahlar nəslinin işlərini müzakirə etməyə nə haqqı, nə də ağlı çatmaz.
                                                                 Firudin Gilar Bəg