Bu günkü İslam – cəhalət, bütpərəstlik, Batini İslam isə kamillik və ölümsüzlük deməkdir.

Təəsüfləndirici haldır ki, dünyaya xaqanlar və müqəddəslər nəslinin törəmələri kimi gəlmiş türklər - cəhalət və ölümü, kamil insan kimi ölümsüzlük qazanmaqdan üstün tuturlar. 

İslamın müqəddəs kitabı Quranın zahiri mənasından başqa, yalnız sufilərə aydın olan batini mənasının olması artıq hamıya məlumdur. Zahiri məna özündə daxili mənanın istiqamətini daşıyır və bu iki mənanı birləşdirəndə, Allahın bu dünyada gördüyü işlər və onun fikirləri açılır.

Batini mənanın açılmamasının nəticəsidir ki, insanlar bu gün ən sadə şeyləri, məsələn insanın yaranışı haqqında həqiqətləri bilmir, özlərindən müxtəlif  fərziyyələr  irəli sürürlər. Batini mənanı bilənlər üçün isə sirr deyilən şey yoxdur. Onlar bu dünyada kamil insan kimi sakit yaşayir, öləndən sonra isə Allahın göydə yaratdığı Qeyb aləminə köcərək, orada ömürlərini davam etdirirlər.

Qədim dövrdə insanlar - millət və xalqlara yox, avam adlandırılan adi insanlara və pir, bəg, seyid və s. adlandırılan seçilmişlər nəslinə ayrılırdı. Seçilmiş müqəddəslər nəsli xüsusi üsulla, yəni Allahın obrazı ilə yaradıldığı üçün, onlar kamil insan nəsli hesab olunurdular və ölən kimi də cənnətə düşürdülər. Avam insanların ruhlarının cənnətə düşməsi üçün isə Allah onlarla müqavilə bağladı və bu müqaviləni İslam adlandırdı. İslam rəmzi ən qədim mənbələrdə Səlim, Ur-Səlim, İsmail və s. formalarda yazılaraq göydəki aləmi və bu aləmin sahibinin ruhunu bildirirdi. Mən, “Bütün dinlər birdir” adlı məqalədə bu rəmzin açmasını vermişəm.

İslam, bu gün qəbul edildiyi kimi Ərəbistan çöllərində yox, qədim Misir yazılarında Yalu sahələri, yunanların isə Ereb adlandırdığı göy sahələrində yaranmışdır. Ereb dünyası, yəni Ərəbistan da göyləri təşkil edən ilkin materiyada yaradılmışdır. Erməni mənbələrində bu yaradılış, Midiyanın Sünik ərazisində, yəni indiki Azərbaycan torpaqlarında “səhra tikilməsi” kimi qeyd olunur. Bu səhranı tikənlər isə kitablarda “müqəddəs Atalar” adlandırılır. Mənbələrdə açıq yazılır ki, insanlar burada ikinci həyat qazanırlar və ömürlərini bu mələklər diyarında davam edirirlər.

Aydındır ki, səhra – çöllük, düzənlik deməkdir və bu düzənliyi tikmək də absurd söhbətdir. Midiyanın dağlıq ərazisində “səhra tikilməsi” də təbii ki, rəmzi mənadadır və batin (sufizm/ledun/təvil) elmində bu, qurban vasitəsi ilə göy sahələrində - qədim Misir yazılarında Qeb adlandırılan ruhlar dünyasının yaradılması deməkdir.

İslamda Qeyb aləmi kimi qeyd olunan Qeb dünyası, e. ə. VIII əsrə aid Assuriya yazılarında, Midiya ərazisində «Şərqin ərəbləri» (dəqiq: «Günəşin çıxdığı yerin ərəbləri») ölkəsi kimi qeyd olunur (И. Дьяконов, «История Мидии», M.,1956, səh.219-221). Şərq dedikdə, qədim Misir mətnlərində və məşhur sufi Sühravərdinin İşraq fəlsəfəsində - Allahların doğulduğu göy aləmi nəzərdə tutulur. Deməli, Ərəbistan ölkəsi, göylərdə yaradılmış ruhlar dünyası mənasındadır və burada Misir Allahları yaşayırlar. «Kitabi - Dədə Qorqud»da, göydə yaradılmış bu dünya - Əmman (Ümman) dənizində tikilmiş kafər şəhəri kimi qeyd olunur və orada asilər (ruhlar) su altında «mənəm Allah» deyə qışqırışırlar («Kitabi - Dədə Qorqud», B., 1988, səh.118).

Midiya əhalisi mənbələrdə «dağ və səhralarda dolaşan qüdrətli midiyalılar» adlandırılır ki, bu da Midiya dağları və ilkin materiya səhralarında ekstatik vəziyyətdə («suluq») dolaşan, yəni tərikə yolunu gedən türüklər (türklər) mənasındadır. İnsan ruhunun göy aləmində səyahəti sufizmdə «suluq» (yəhudilərdə «salxa», ərəbcə «seyr və suluq»), bu yolun yolçusu isə «saleh» adlanır. Təsəvvüf elmində suluq rəmzi xüsusi dolaşma, yəni “Allaha səyahət” və “Allahda səyahət” mənasındadır. Deməli, dini kamilləşmə (tərikə) yolu ilə gedən türük, elə “ekstaz” vəziyyətində cənnətdə səyahət edən salehdir. Mənbələrə görə, bu “səyahət”lə ilkin materiyanın sirlərini öyrənən zahidlər, Midiya ərazisində şəhər tikdilər və “köçüb” orada yaşamağa başladılar.

Mən, insan ruhunun “quş” formasında Qeyb aləmində yaşamasını, kitab və məqalələrimdə faktlarla göstərmişəm. Əlavə olaraq bildirmək istəyirəm ki, “peyğəmbər” dedikdə də adi insan yox, göy dünyasında ölümsüzlük qazanmış müqəddəsin ruhu başa düşülməlidir. Bu isə o deməkdir ki, İslam dininin banisi sayılan Məhəmməd peyğəmbər, Qeyb aləmində bu gün də ömrünü davam etdirən müqəddəsin ruhudur. Məhəmməd peyğəmbərin hədislərdə “iki dünyanın ağası” adlandırılması isə onu göstərir ki, O - qədim Misirin Ra-Amon Allahının obrazıdır. İslamda Rəhman kimi qeyd olunan bu Allahın, göy dünyasını və digər şeylər yaratması Quranda da açıq qeyd olunur. Ra-Amon Allahının yaratdıqlarını yaxşı başa düşmək üçün, Quranda Rəhman kimi qeyd olunan kəlməni Ra-Əman kimi qəbul edib, Quranı bu məntiqlə diqqətlə oxumaq kifayətdir. Bu isə ona gətirib çıxaracaq ki, insan - hər şeyin mücərrəd bir mərhəmətli və rəhmli varlıq tərəfindən yaradıldığını yox, konkret bir insanın ruhu tərəfindən yaradıldığını dərk etsin. Bu ruh, ilkin materiya ilə, yəni bəşəriyyətə həyat vermiş “dirilik suyu”ilə vəhdət təşkil etdiyi üçün, Allah dedikdə - əvvəli və sonu olmayan ilkin materiya və onu idarə edən firon Amonun ruhu təsəvvür olunmalıdır. Bütün bunlar İslamın batini mənasıdır və yalnız sufilərə məlum olmuşdur.

Sufi dedikdə - tərikə yolunu gedən türük, yəni bu gün türk adlandırılan mürid nəzərdə tutulmalıdır. Türk rəmzi erməni mifologiyasında Tork-Angelea, yəni Türk-Gel nəsli kimi Allahlara aid edilir. Burada mələk mənasında olan “Angel” rəmzi - imam Əlinin ifrat Gel şiələrinə aid olan rəmzdir və bu nəsil İslam mənbələrində “məlahi”, “mülhid” kimi yazılaraq mələklər (mələküt) nəsli mənasındadır. İsmaililərin bu Gel nəsli Heraklın “ilandan doğulmuşlar” nəslidir və mənbələrə görə bu mələklər - padşahlar və peyğəmbərlər nəslidir.

 Təbrizli Arakel «ilandan doğulmuş» («əjdahadan doğulmuş») Midiya maqlarını – «Osman şahlarının nəsli» adlandırır (А. Даврижеци «Книга историй»,  М., 1973, böl. 51). Diodor Siciliyalı isə Misir fironu II Ramsesi - Osimon-Dias, yəni Osman-Allah kimi qeyd edir. Osman [SMN] rəmzi Ledun elmində - «İssi Əman» [SS-MN], yəni «Əman ruhu» (Amon ruhu) kimi yozulur. Belə çıxır ki, mənbələrdə Osman türkləri dedikdə “Amon Allahının ruhu olan türklər”, yəni ilkin materiya ilə vəhdət təşkil etmiş müqəddəslər nəsli başa düşülməlidir. Orxon-Yenisey mətnlərində türk xanının Allah kimi göydə Allah yaratması açıq yazılır. Bu isə o deməkdir ki, Allah dedikdə - göydə Ra-Amon Allahını yaratmış türk xanının ruhu başa düşülməlidir.

Mahmud Kaşğarinin 1074-cü ildə yazdığı hədislərin birində Allah deyir: “Mənim Şərqdə türk adlanan ordum var: Mənim hansı xalqa qəzəbim tutursa, bu ordunu onların üzərinə göndərirəm”. Yazdığımız kimi, Şərq rəmzi sufizmdə göyləri bildirir ki, qədim Misirin 120 minlik Allahlar ordusu da, buradakı Qeb (Qeyb) aləmində ömürlərini davam etdirən ölməz müqəddəslər nəslidir. Biz bu varlıqları - insanların canların alan Əzraillər kimi tanıyırıq. İslam mənbələrində isə bu varlıqlar Həsən ibn Sabbahın “assasin”ləri kimi qeyd olunur və onlar “qala adamları”, yəni yerlə-göyü birləşdirən Ələmut qalasının (Süleymanın Allah Evi) məlahi-mülhidlərdir. “İslamın 124 min peyğəmbəri kimlərdir?” adlı məqalədə mən göstərmişəm ki, bu 120 minlik ordu İslamın 124 min peyğəmbərlərinin əsasını təşkil edir (bax. http://gilarbeg.blogspot.com/2012/02/islamn-124-min-peygmbri-kimlrdir.html ). Bu isə o deməkdir ki, türklər – sufi silsiləsinin kamillik yolunu keçib qədim Misir Allahlarına çevrilmiş peyğəmbərlər nəslidir. Osman türkləri dedikdə də firon Amonun, Allahın obrazı ilə xüsusi yaratdığı “Qor ardıcılları” nəzərdə tutulmalıdır və bu haqda mən kitab və məqalələrimdə geniş məlumatlar vermişəm.

Qor ardıcılları öz yaradılış xüsusiyyətlərinə görə öləndə cənnətə və ya cəhənnəmə yollanırlar. Adi insanlar isə bu yolu getmək üçün Allahla müqaviləyə qoşulmalıdırlar, yəni İslamı qəbul edib, onun qanunlarına ciddi surətdə əməl etməlidirlər. Quranda “Amenu olmaq”, yəni “iman gətirmək” - Amon Allahının cənnətə düşməsi üçün getdiyi yolun təqlidi deməkdir. Ölən insanın ruhu bədəni tərk etdikdə, ruh - balıq sudan çıxanda boğulduğu kimi, o da “boğulmağa” başlayır və əgər o “hara getdiyini” bilirsə birbaşa Qeyb aləmindəki “məhkəmə salonu”na yollanır. Əks halda adi insanın ruhu işıqda parçalanır və ruh məhv olur. Müqəddəslər nəsli olan türklər isə xüsusi üstünlüklə yaradılmışlar ki, onlar İslam qanunlarına riayət etməsələr belə öləndə, ruhları “məhkəmə salonu”na birbaşa gedir və yerdəki əməllərinə görə cənnətə və ya cəhənnəmə düşürlər. Bundan əlavə, Allah bu seçilmişlər nəslinə “dünyanı yaradan silah” vermişdi ki, sonralar harama əl uzatdıqları üçün bu silah öz gücünü itirdi. Bu, bizim bu gün “seyidin cəddi” adlandırdığımız möcüzələr göstərmək qabiliyyətidir. Bunun əsas səbəbi isə müsəlmanların, İslamın zahiri mənasına üstünlük verməsidir ki, bu da cəhalət və bütpərəstlikdir.

Hədislərdə deyildiyi kimi, zaman keçdikcə yer üzərində bilicilər və xəbərdarlardan bir nəfər də qalmadı və insanlar özlərinə cahil insanları başçı seçməyə başladılar. Bu elmsiz şeyxlər və ayətullalar isə bilmədikləri şeylər haqqında qərarlar verdilər. Batini sirləri bilməyən din xadimlərinin “təfsirləri” nəticədə insanlar “haradan gəlib hara getdiyini” yaddan çıxardılar və bunula da İslam adlı müqavilənin mühüm hissəsi öz mənasını itirdi. Nəticədə, peyğəmbərimizin dediyi kimi, 73 təriqətin 72-si, İslam qanunlarına riayət etdiyi halda cənnətə düşə bilmədilər. Türklərin bəzilərinin avam insanlarla nigahı, müqəddəslər nəslinin də “Qor ardıcılları” sırasından çıxıb adiləşməsinə səbəb oldu. İslamın batini yox, zahiri anlamının önə çəkilməsi və digər faktorların nəticəsində, bu gün cənnətə yalnız adi insanlarla qarışığı olmayan pir, seyid, bəg, şıx və s. müqəddəslər nəslinin nümayəndələri düşürlər.

Dünyada ağalıq üçün yaradılmış xaqanlar və peyğəmbərlər nəsli olan türklər, bu gün cəhalət və bütpərəstliyin rəmzi olan zahiri İslamı tədris edir, İslam dinini - ərəb adlandırılan avam insanların hakimiyyət mübarizəsi kimi qələmə verirlər. Bu günə qədər yazılmış küllü miqdarda mənbələri dərk etməyən, sufi elmini mənasız bir elm kimi qəbul edən bu insanları – elm və texnikanın, cəmiyyətin inkişafı da cəhalət yuxusundan ayıltmadı.

Qədim mənbələrdə axirətqabağı dövr bütpərəstlik dövrü kimi qeyd olunur ki, hər bir qrup insan - İudaizm, Buddizm, Xristianlıq, İslam adlı dinləri bütə çevirərək ona sitayiş edir. Bu insanlar hələ də anlamamışlar ki, bu dünyada yanlız bir din və bir elm vardır. Məhz bu Batin elmi sayəsində firon Amon göydə ruhlar dünyası, kamil və adi insanları yaratmışdır. Məhz bu sufi elmi nəticəsində qədimdə pir babalarımız Misir ehramları tikmiş, Atlantida, Şumer və s. mədəniyyətləri yaratmışlar.

Adi insanların qədim sirləri dərk etməməsi anlaşılandır və bu onun mahiyyətinə uyğundur. Lakin ilkin materiya ilə vəhdət təşkil etmiş müqəddəslərin törəmələrinin, əllərində küllü miqdarda sufi ədəbiyyatı olan türklərin bu səviyyəyə enməsi çox acınacaqlıdır. Ən anlaşılmaz isə odur ki, onlara bu sirlər açıldıqda belə, onlar - cəhalətdə, qaranlıqda yaşamalarını və bütün canlı varlıqlar kimi birdəfəlik ölmələrini, “Allah nuru” ilə nəfəs alaraq ölməzlik qazanmalarından üstün tuturlar.

İslam dini, insanın bu dünyada Ra-Amon Allahın himayəsi ilə xoşbəxt yaşaması və öləndən sonra da onun ruhunun, bu Tək Allahın göydə yaratdığı ruhlar dünyasında ömrünü davam etdirməsi üçün yaradılmış vasitədir. Əgər insan hansısa bir təhrif üzündən göy cənnətinə düşməyəcəksə, onun İslam qanunlarına əməl etməsi və özünü müsəlman hesab etməsinin məna yoxdur. Müsəlman kəlməsi batin elmində “Əman Allahın səmadakı eli”, “müslüm” rəmzi isə “Səma aləmi” fikrini ifadə edir ki, bu da İslam qanunlarına əməl edənin, Əman Allahın göydəki Qeyb aləminə düşüb, orada yeni həyat qazanması mənasındadır. Ramazan bayramı – göydə, ilkin materiyadan Allah yaratma ritualının təqlidi, Aşura mərasimi bu Allahın axirətdə ölüb, yenidən dirilməsi mərasiminin təqlidi, qurban bayramı isə Qeyb aləminin yaradılması üçün keçirilən qurban mərasiminin təqlididir. Digər bütün qədim mərasim və bayramlar da bilavasitə Amon Allahının göydə və yerdə yaratdıqlarının təqlididir. Bunların da əsas mahiyyəti, insanın, yerdə və göydəki bütün yaradılışları təşkil etmiş Amon Allahı olmasını (“Amenu olmaq”) ilkin materiyaya sübut etməyə çalışmasıdır. Çünki yalnız bu halda adi insan, göyləri təşkil edən ilkin materiyanı “aldadıb”, özünü Amon Allahı kimi qələmə verərək, Qeyb aləminə qalxıb, Amon kimi ölümsüz ola bilər. Bu adi şeyləri bilməyən insan heç vaxt cənnətə düşə bilməz. İlkin materiyanın qanunlarına görə yalnız bilən Allah kimi ölümsüzlük qazanır. Cəhalət, bütpərəstlik isə ölümə aparır.

Mənim bu sirləri açmaqda əsas məqsədim, insanları cəhalət yuxusundan ayıltmaq, onlara həqiqəti başa salmaqdır. Mənbələrdə, özlərinə cənnəti təmin etmiş insanlar – “zamanı qabaqlamış və tam xoşbəxtliyə çatmış” Deyləm türkləri hesab olunurlar. Bu gün də insanların yenidən cənnət qazanmalarına şərait yaranmışdır. Lakin hər bir insan özü gələcək taleyinin hakimidir. İstər cəhaləti seçib bütün varlıqlar kimi məhv olar, istərsə də Amon Allah kimi ölümsüzlük qazanıb Ədn, yəni Din cənnətində müqəddəslərlə xoşbəxtlik qazana bilər. Seçim insanlarındır.

Bütün bunlar haqqında daha geniş məlumatlar, müəllifi olduğum “Batini-Quran” kitabında və son araşdırmalarımda verilmişdir (bax. http://gilarbek.blogspot.com/ ).

                                                                             Firudin Gilar Bəg

                                                                             www.gilarbeg.com

firudin@gilarbeg.com

“Türk”, “Türkiyə” nə deməkdir? Ağlasığmaz həqiqətlər

Oxuculara təqdim olunan bu məqalə türklər haqqında yazılmış ən kamil və ən dərin məqalədir. Çünki bu məqalə, mənbələrdə Misir və Xaldeya kahinləri, Midiya maqları və s. kimi adlandırılan qədim müdriklərin məntiqi ilə yazılmışdır və bu günə qədər sirr olan bir çox suallara cavab verir. Faktiki olaraq bu məqalə müəllifi olduğum “Batini-Quran” kitabından çıxan nəticələrdir.

Adətən mənbələrdən xəbəri olmayan, lakin özünü bilən adam kimi göstərmək istəyən bəzi insanlar: “bu ola bilməz”, “bu yalandır” və s. sözlər deyərək, ekspert rolunda çıxış etməyə cəhd edirlər. Belə insanlara, mübahisəyə girməzdən əvvəl heç olmasa Əflatunun “Timey”, Mühiddin İbn Ərəbinin “Füsus ül Hikəm” və s. kimi kitabları vərəqləməyi məsləhət görərdim. Bu məqalə, riyazi məntiqli, mənbələrdən xəbəri olan və düşünmə qabiliyyətinə malik insanlar üçün yazılmışdır. Fəlsəfi mənbələrə müraciət etməmiş insanlar bu məqalədən heç nə anlamayacaqlar. 

                                                                                                Müəllifdən

Türk və Türkiyə kəlmələrinin nə məna kəsb etməsi ilə bağlı çoxlu araşdırmaların aparılmasına baxmayaraq, bu günə qədər bu sözlərin məntiqi izahı verilməmişdir. Tədqiqatçılar təəcüblə bildirirlər ki, yer üzündəki dövlətlərin rəsmi adları həmişə öz dillərində olduğu halda, yalnız türk dövlətinin adı, türkçə deyil. Bunun hansı dildə, nə mənada olduğu da bu günə kimi qaranlıqdır. Biz bu qaranlığa işıq salmaq məqsədilə türk və Türkiyə sözlərini dərindən tədqiq etmək qərarına gəldik və nəticəni sizlərə təqdim edirik.

Hər şeydən əvvəl onu qeyd etmək istəyirik ki, bizim araşdırmamız, digər tədqiqatlardan onunla fərqlənir ki, biz qədim yazıları, onları tərtib edən müdriklərin öz məntiqi ilə izah edəcəyik. Bu məntiq, sufi (yunan. sofi) müdriklərinin məntiqidir və öz mənbəyini qədim dilçilik qanunlarından götürmüşdür. Tədqiqatçıların gəldiyi qənaətə görə qədim misirli, finikiyalı, yəhudi, aramey və s. xalqların dilləri, xüsusi məna ifadə edən samitlər üzərində qurulmuşdur. Saitlər isə yalnız bağlayıcı rolunu oynayır («Культура древнего Египта», М., 1976, səh.301). Hər biri bir rəmz kimi qəbul edilən samitlərinin sola və ya sağa oxunuşu sözün mənasını dəyişmir.

Qədim müdriklərin məntiqinə görə, bu dünyada yazıya alınmağa layiq olanlar yalnız Allahla bağlı olanlar seçilmişlərdir. Adi insanları isə məşhur sufi Mühiddin İbn Ərəbi “təbiət və şəhvət idarə edən, zəif ağılda olan, məntiqsiz” sayır və “heyvani insan” adlandırır (İbn Ərəbi, “Füsus ül Hikəm”, böl.25). Onların həyat tərzi digər canlılardan fərqlənmədiyinə görə, yazılarda qeyd olunmağa layiq deyillər. Buna görə də Assur-Babil ədəbiyyatında qədim yazılarla bağlı mətnlərdə tez-tez bu ifadə təkrarlanır: “Yalnız arifi (xəbərdarı) sən bununla tanış edə bilərsən, arif olmayanlar bunları bilməməlidir!” (Э. Церен, «Библейские холмы», M., 1966, səh.26). 

Digər tərəfdən, Əflatuna (Platon) görə, bütün yazılar yalnız bir hadisənin bəhrələridir. Lakin zaman keçdikcə bu hadisə yaddaşlardan silinmiş və onun haqqında ayrıca danışırlar. Bütün bunların kökündə isə nə olduğu haqqında heç kim danışmır (Əflatun, «Politik», 269s). Bu isə o deməkdir ki, müdriklərə görə bütün mənbələrdə yazılanlar Allahla bağlı olan hansısa mistik bir hadisəyə həsr olunmuşdur.  

Qəbul olunmuşdur ki, türk adı tarix səhnəsinə eranın VI əsrində Göy-Türk Dövlət adı ilə çıxmışdır. Orxon yazılarında “türk” sözü “daha çox “türük” şəklində qeyd olunur. Mənbələrdə “türük” rəmzi, IX əsrdən başlayaraq Xorasanda «müəllim (şeyx, mürşid) – tələbə» (mürid) institutu yaratmış və Allahın dərkinin mistik yoluna, yəni tərikə yoluna qədəm qoyan sufi qardaşlığına aid edilir. Məhz tərikə (təriqət) yolunu tutanlar mənbələrdə türüklər, yəni türklər adlanır («Ислам», Энциклопедический словарь, M., 1991, səh.224). Türük, türk [TRK] rəmzləri ilə eyni mənalı olan tərikə [TRK] sözü  - «dini kamilləşmə», Allahın dərkində «həqiqətə aparan yol» fikrini ifadə edir. Quranda (46:30) yol mənasında işlənən «tərikə» rəmzini, sufi dahilərindən olan Əbu Həmid Əl Qəzali də - həqiqi biliyə çatma, Allaha mistik yaxınlaşma mənasında qeyd edir (Абу Хамид Ал-Газали, «Воскрешение наук о вере», М., 1980, səh.292).                  

Sufizmdə ilkin materiyadan informasiya alma yolu - tərikə yolu adlanır və sufinin Allaha, yəni “Hu” adlandırdığı ilkin materiyaya qovuşması üçün keçdiyi silsiləni bildirir. Sufilər bunu Allaha (ilkin materiyaya) və ya Allahda “səyahət” (“suluq” rəmzi)  adlandırırlar. Silsilənin “bəqa”, yəni bəglik fazasında türük Allaha qovuşur və artıq onunla Allah arasında heç bir maneə olmur. O, mənbələrdə dirilik suyu, ilahi od və s. adlandırılan ilkin materiyanı idarə etmək, onu istədiyi varlığa vermək, varlıqlardan onun daxili strukturu haqqında informasiya almaq, istədiyi şeyi yaratmaq üçün vacib olan üsulu tam dərk etmək və s. ilahi qüdrətə sahib olur. Deməli, türük, türk dedikdə, Allaha qovuşan, yəni əvvəli və sonu olmayan ilkin materiya ilə vəhdət təşkil edən (“Vəhdət əl Vücud” rəmzi) müdriklər nəzərdə tutulmalıdır.

Xalkidli Yamvlix Allahla vəhdət təşkil edən və onun qüdrətindən yararlanan bu türkləri - teurq kimi qeyd edir. Yamvlix, özünün əsas kitabı olan “Misir sirləri haqqında” kitabında teurqları Misir maqları kimi göstərir və bildirir ki, onların son məqsədləri - ruhlarının yaradıcı Allahla vəhdətidir (А. Ф. Лосев “История античной эстетики», sayt: http://psylib.ukrweb.net/books/lose007/txt40.htm). O, teurqun, Allahla vəhdəti üçün keçirdiyi ayinləri “teurqiya” adlandırır. Qəbul olunmuşdur ki, “teurqiya” (“teos” – Allah, “orqiya” - ayin, qurban mərasimi və s.) sözü - Allahla vəhdətə nail olmaq üçün kahinlərin keçirdiyi qurban mərasimi, ayin deməkdir və onu “Allah yaratma” kimi də tərcümə edirlər. Belə çıxır ki, türk sözü ən qədim mənbələrdə - “göydə Allah yaradan müdrik” mənasında olmuşdur. Teurqların göydə Allah yaratma prosesinin texnologiyası hind mənbələri olan Upanişadalarda qeyd olunur. Burada brahman və kahinlər - himn, qurbanlıq formulu və magik hərəkətlərlə, qurbanlıq heyvanların ruhlarının göydə toplanmasına və onların iradələrini həyata keçirən varlığa çevrilməsinə nail olurlar.

Orxon Yenisey abidələrindəki Mogilyan və Gültəkin mətnlərinin ilk sətirlərində, türk xanı iddia edir ki, məhz O, Tanrıtək Tanrı yaratmış və Tanrıtək Göydə yaranmış bilici türk xanıdır (Ə. Rəcəbov, Y. Məmmədov, “Orxon – Yenisey abidələri”, B, 1993, səh. 104). Bu isə o deməkdir ki, türk sözü həqiqətən ən qədim mənbələrdə cadugər mənasında olan teurq sözüdür. Mətnlərdə teurqlar – xristian kahinləri kimi göstərilir ki, mənbələrdə xristianların monax ordenlərinə oxşar çoxlu sufi qardaşlıqları yaranması və onlara sufi monastırında rast gəlinməsi qeyd olunur.

Əgər Türkiyə sözünün kökü olan türk [TRK] sözü - teurq [TRQ] sözündən yaranmışdırsa, Türkiyə [TRKY] sözü də elə Teurqiya [TRQY] deməkdir. Elm adamları və tədqiqatçılar Türkiyə sözünün İtalyan və Yunan dilindəki "Turkiya" sözündən gəldiyini qəbul edirlər. XIV əsrin İspan  səyyahı bu sözü "Turquia" şəklində qeyd etmişdi ki, bu da “teurqiya” sözü ilə eynidir ("Türkiye" Kelimesi - İsmâil Hâmî, sayt: https://www.facebook.com/note.php?note_id=344510938907295). Deməli, Türkiyə ölkəsi dedikdə göydə Allah yaradan teurqlar ölkəsi nəzərdə tutulmalıdır.

 Türkiyə XIX əsrə qədər; Dövləti Aliyyə, Dövləti Osmaniyə, Məmaliki Şahanə, Diyari Rum və s. adlar ilə tanınırdı. Türkiyənin Dövləti Osmaniyə adlandırılması, onun Osmanlı xanədanının atası, Oğuzların Qayı boyundan olan Osman Qazi ilə bağlıdır. Diodor Siciliyalı Misir fironu II Ramzesi - Osimon-Dias, yəni Osman-Allah adlandırır (Г.В.Носовский, А.Т.Фоменко, «Империя», M., 2000, səh.537). Əgər nəzərə alsaq ki, Misirdəki məmlüklərin Türk Köləmən dövlətinə də Türkiyə deyilirdi, qəbul edə bilərik ki, Osman Qazi elə magiya ilə göydə Allah yaratmış türk xanının obrazıdır.

Məlumdur ki, qədim Misir ölkəsi digər mənbələrdə Kem ölkəsi kimi də qeyd olunurdu. Kitabi-Dədə Qorqudda “qom qomlamam Qoma yurdum” ifadəsi var ki, bu da qamlama vasitəsi ilə yaradılmış Qam [QM] ölkəsi deməkdir və bu ad Misirin Kem [KM] adı ilə eyni mənalıdır (“Kitabi-Dədə Qorqud”, B., 1988, səh. 44). Qomlama isə, şamanın qamlıq, yəni ekstaz vəziyyəti mənasındadır və bu da sufinin tərikə yolunun Allahla vəhdət məqamıdır.

 Moyun Çor abidəsində türk xanı Tolis (Töliş) iddia edir ki, o Tanrıda olmuş və orada El yaratmışdır (Ə. Rəcəbov, Y. Məmmədov, “Orxon – Yenisey abidələri”, B, 1993, səh. 104,134). Gül Təkin abidəsində isə bildirilir ki, türk xaqanları El və onun Törəsini, yəni qanunlarını yaradaraq uçub getmişlər (Köl Tigin Yazıtı, Sayt: http://www.dilimiz.com/dil/kultiginyaziti.htm). Əgər nəzərə alsaq ki, mənbələrdə yəhudi adlandırılan Xəzər türk bəglərinin dilində El sözü Allah, Törə (Tövrat) isə qanunlar toplusu mənasındadır, razılaşarıq ki, türk xanın göydə yaratdığı El, elə Göy-Türk xaqanlığıdır. El [L] rəmzinin Ali [L], Aliyyə [L-YY] rəmzi ilə eyni məna ifadə etməsi onu deməyə əsas verir ki, Türkiyəyə aid edilən “Dövləti Aliyyə” ifadəsi  də Göydəki “El Dövləti” mənasındadır.

Kitabi-Dədə Qorqud abidəsinin Vatikan variantında qeyd olunur ki, “Oğuzun içində Təmam vilayəti zahir olmuşdu”. Bu cümlə - “bir elin içində ikinci el yaranmışdı”  mənasındadır. Deməli, abidədə qeyd olunan Taş el - Oğuz eli (Taş Oğuz), onun içində yaranmış el isə İç eldir (İç Oğuz). Burada «vilayət» sözünün işlənməsi isə onu göstərir ki, “Təmam vilayəti” anlayışı bilavasitə sufizmlə bağlıdır. Sufizmdə “vilayə”, “vilayət” sözləri (övliya, vəli sözləri ilə eynidir), sufi müqəddəslərinin keyfiyyəti, onların Allaha yaxınlığı mənasındadır. Təmam rəmzi isə mənbələrdə “Əl Kamil ət Tamm” kimi yazılır və sufilərin “Kamil İnsan” adlandırdıqları varlığa aid edilir.

Mühiddin İbn Ərəbi, özünün “Füsus ül Hikəm” kitabında Kamil İnsanı Adəm kimi təqdim edir və Allah adlandırır. Ərəbiyə görə, bu Böyük İnsan göydəki dünyanın formasıdır (İbn Ərəbi, “Füsus ül Hikəm”, böl. 1). Tövrata görə, Adəm yaradılanda kosmik ölçülü, yəni  dünyanın o başından bu başına qədər olmuşdu (Библия, Втор. 4:32). Fəzlullah Astarabadinin “Cavidannamə” kitabına görə, Beytül-Muqəddəs, Darüs-Səlam və Kəbə - Adəmin bədənindədir. Məhəmməd peyğəmbər isə, Tövratda altı günə yaradılan ”Dünya”, “El” mənasındadır və o axirətdə yenidən yaranacaqdır. Xristian yazılarına görə də Məhəmməd peyğəmbər - Osiris, Adonis, Attis, İsa və s. Allahlar kimi axirətdə diriləcək Allahın obrazıdır (“Записки янычара», böl. 2, Sayt: http://www.vostlit.info/Texts/rus/Janicar/frametext1.htm).

İbn Ərəbi Məhəmməd peyğəmbərin, təbiətin ilahi gücünü oyadaraq, onu hərəkətə gətirdiyini bildirir. O, Məhəmməd peyğəmbərin biliyini də, qədimliyini də bilavasitə Allahla eyniləşdirir və bildirir ki, “dünya tərtibi onunla başlamış və onunla da qurtarmışdır: Adəm - gil və torpaq olanda o artıq peyğəmbər idi, sonra isə elementar quruluşuna görə, peyğəmbərlərin möhürü oldu” (İbn Ərəbi, “Füsus ül Hikəm”, böl. 27). Əl-Qəzali irsinin araşdırıcısı Nikolsona görə də Məhəmməd peyğəmbər, Allahın obrazı ilə yaradılmış və kosmik güc hesab edilən Göy insanıdır. Kainatın qayda-qanunu və qorunması ondan asılıdır. Nikolson bildirir ki, Qəzaliyə görə, peyğəmbərin müqəddəslər nəsli, Kamil İnsanın obrazı ilə xüsusi yaradılmışdır (Абу Хамид Ал-Газали, «Воскрешение наук о вере», М., 1980, səh.276,284). Bu isə o deməkdir ki, qədim türklər teurqiya vasitəsi ilə göydə insan simasında El yaratmışlar və türk müqəddəslərinin nəsli də bu göy insanının obrazı ilə xüsusi yaradılmışdır.

Mən, “Allah türkləri, onlar isə insanı yaratdılar” adlı məqaləmdə göstərmişəm ki, Aleksandriyalı Filona görə Allah iki növ insan: Göy və yer insanını yaratmışdır. Göy insanını Allah özü yaratmışdır və ona görə də onlar ölümsüzlər nəsli hesab olunur. Allahın ilk yaratdığı bu Göy insanları isə  adi insanları yaratmışlar (А. Л. Хосроев, «Александрийское христианство», М., 1991, səh.110). Belə çıxır ki, Göy-Türk dedikdə, Allahın xüsusi yaratdığı Göy insanı, yəni teurqlar nəzərdə tutulmalıdır.

Məşhur tədqiqatçı Devid Rola görə, Adəm [DM] adı, qədim Misirin Atum [TM] Allahının adının digər yazılış formasıdır (Д. Рол, «Генезис цивилизации. Откуда мы произошли…», Эксмо, М., 2002, səh. 441). Digər tərəfdən, mənbələrdə Osman rəmzi də Adəm rəmzi ilə eyni mənalı olan “Dami Osman” [DM-SMN] kimi göstərilir ki, bu da “Adəm Osman” [DM-SMN], yəni Osmanın – qədim Misirin Atum Allahının obrazında olması mənasındadır.

Qədim Misir mənbələrinə görə, özünü Ptah (türklərdə Fateh rəmzi) adlandıran Misir piri Amon (firon Əman), ilkin materiyadan - bədəni ilə bütün dünyanı əhatə etmiş Atum Allahını yaradır. Doqquz Allahın ürəyi və sözləri mənasında olan Ptah – teurqiya vasitəsilə Atum obrazında zühur edir (Г.Франкфорт, Г.А.Франкфорт, Дж. А.Уилсон, Т.Якобсен, «В преддверии философии», М., 1984, səh. 67-68). Beləliklə, ümumilikdə Atum Allahı adlandırılan “Doqquz Allah” (Enneada) yaranır və bu zamandan sonra bütün dünyanı məhz bu Atum vasitəsi ilə pir Amon idarə edir. Türklərdə bu “Doqquz Allah” – “Doqquz Oğuz” kimi qalmışdır.

Sufizmdə Oğuz [ĞZ] rəmzi Xaos [XS] rəmzi ilə eynidir və bəşəriyyətə həyat vermiş ilkin materiyanı bildirir. Oğuzun içində Təmam vilayətinin zahir olması da, göyləri təşkil edən ilkin materiyada ruhlar üçün vilayət yaradılması mənasındadır. Bu vilayət Misir mənbələrində Qeb (İslamda Qeyb) adlandırılır. Bu isə o deməkdir ki, Göy-Türk xaqanlığı – göydəki Qeb aləmində ölümsüzlük qazanmış teurqların xaqanlığıdır.

Mənbələrin birində İşbara Xaqanın Çin imperatoruna verdiyi cavab məktubunda, Türk Dövlətinin Tanrı tərəfindən qurulması qeyd olunur ki, bu da Göy-Türk xaqanlığının ilkin materiyadan yaradılması deməkdir.

Göy-Türk yazılarında türk sözü daha çox “türk budun” (bodun) şəklində qeyd olunur. Budun rəmzi Herodotun əsərlərində Budin tayfa adı kimi qeyd olunur və Gelon rəmzi ilə əlaqələndirilir (Herodot, IV/108,109). Digər mənbələrdə Budun rəmzi Bidin kimi də yazılır və “sorxsər Bidin mülhidləri” formasında Şah İsmail Xətainin döyüşçüləri olan qızılbaşlara (qazilər) aid edilir («Azərbaycan tarixi üzrə qaynaqlar», B., 1989, səh.187). Sufizmdə “mülhid” [MLHD] rəmzi, Mələküt [MLKT] rəmzi (Kabbalada Malxut) ilə eyni mənalıdır və göydəki ruhlar dünyasını bildirir. Məşhur sufi alimi Şihabəddin Yəhya Sühravərdinin və Əl Qəzalinin əsərlərində Mələküt rəmzi, mələk rəmzi kimi göydəki ruhlar dünyasına və yerdə bu dünyanın qapısı olan əraziyə aid edilir.

Qeyd etmək yerinə düşər ki, sufizmdə mələk (mülk, malik) [MLK] rəmzi ilə məmlük [MMLK], Mələküt [MLKT] rəmzi ilə məmləkət [MMLKT] rəmzi eyni mənalı rəmzlərdir. Mənbələrdə Türkiyə - “Məmaliki Şahanə” də adlandırılır ki, bu da, mülk mənasında olan Məmalik rəmzinin, Şahanə kimi qeyd olunan Şakan/Sakan/Skin rəmzinə, yəni Allahın Sakin (Tövratda Skiniya)  olduğu çadıra aid edilməsi deməkdir. Deməli, “Məmaliki Şahanə” rəmzi – “Allahın sakin olduğu mülk” mənasındadır.

Sufizmdə Budun, Bidin [BDN] rəmzlərinin Batin [BTN] rəmzi ilə də eyni məna kəsb etməsi o deməkdir ki, Türk Budunu dedikdə, eyni zamanda Quranın gizli mənalarını bilən Gel (Gelat/Qulat) şiələri olan nizari türklər nəzərdə tutulur. Mətnlərdə məlahi [MLH], yəni mələklər [MLK] adlandırılan nizarilərin Ələmut qalasında cənnət yaratmaları mənbələrdən məlumdur.

Bidin mülhidlərinin “sorxsər” adlandırılması isə, bu türklərin - qədim Misirin ölümsüz Usiri/Oziri, yəni Osiris Allahının nəsli olması deməkdir. Çünki sufizmdə sorxsər (SR-XSR) rəmzi “Usiri-Xısır” kimi də oxunur ki, bu də “ölümsüz Osiris” anlamındadır.

Budun [BDN] rəmzi ərəb mənbələrində İranın Beduin [BDN] tayfası kimi də qeyd olunur. Beduin, yəni bədəvə rəmzi ərəb terminləri lüğətinə görə “köçəri vəziyyəti” (İbn Xalduna görə) mənasındadır. Sufizmdə bu mistik yol sayılır ki, Qədiriyə və Rifaiyə qardaşlığına yaxındır. Mənbələrə görə bu ad – “əl bədəviyə” sufi qardaşlığı olan türklərlə bağlıdır. İnama görə, 12 ana qardaşlıqdan ibarət olan bu silsilə Əli ibn Əbu Talibdən başlanır. “Köçəri vəziyyəti” mənasını verən bədəvi rəmzinin bilavasitə sufi qardaşlığı ilə əlaqəsi o deməkdir ki, buradakı “köçərilik”, sufi müridlərinin tərikə yolu ilə ilkin materiyaya etdiyi “köç” - səyahət mənasındadır. Buradakı “bədəvi” rəmzi, sufizmdə “bodi”, yəni tam kamilliyə çatmış, dərk olunmayan şeyləri dərk edən, ekstaz vəziyyətində “görən” deməkdir.

Beduin hökmdarı yazılarda Buid [BD] kimi qeyd olunur və bu rəmzin kökündə duran bodi [BD] rəmzi, islamda (şiəlikdə) “əl-bədə” – “görünmə”, “yaranma”, “qabaqcadan xəbərvermə” və s. mənalarındadır. Allahın 99 şərəfli adlarından olan Bədi (yaradan) və Vədud (sevən) adları da məhz “bodi” və “budda” fikrini ifadə edir. Bu kökdən olan “bidə” (bədəə) rəmzi isə yenilik, kahinlik, bidət kimi də mənalandırılır. Yazdıqlarımızdan belə çıxır ki, bədəvi rəmzi elə sufilərin “bodi” rəmzidir və bu da tam kamilliyə çatmış, dərk olunmayan şeyləri dərk edən, ekstaz vəziyyətində görən sufi pirləri mənasındadır.

Herodot 6 Midiya tayfalarından birini “Budi” adlandırır və bu rəmz Bubun rəmzinin qısa variantıdır (Herodot, I/101). Türk Budununun Tolis (Töliş) adlandırılması isə, göydəki Mələküt dünyasının bilavasitə Talış dağlarında olması mənasındadır və bu ərazi Azərbaycanın Ərdəbil şəhərinin yaxınlığında mövcud olmuş qədim Midiya ərazisinə düşür.

Qədim Şumer ədəbiyyatında Tolis [TLS] rəmzi ilə eyni mənalı olan Tilos [TLS] rəmzi mənbələrdə Tilmun/Dilmun kimi də qeyd olunaraq, “ölmüşlərin ruhlarının o dünyada xoşbəxtliyi daddığı yer” adlandırılır. Məşhur araşdırıcı Kramer hesab edir ki, Dilmun – Allahlar monastırı mənasındadır və o Zaqros dağ təpələrinin arxasında, İran ərazisində yerləşir. Çünki, epik rəvayətlərdə o, dağlar arxasındakı uzaq ölkədə - “Günəşin çıxdığı yerdə” yerləşir. Kramer Dilmunu – “təmiz”, “nurlu” və “şəfəq saçan” torpaq kimi təsvir edir. Bu, “Ölməzlər ölkəsi” olmuşdur, oranın sakinləri nə xəstəlik, nə ölüm bilməzdilər (Д. Рол, «Генезис цивилизации. Откуда мы произошли…», Эксмо, M., 2002, səh. 267, 271). Dilmun [DLM-N] rəmzinin Deyləm [DLM] rəmzi ilə eyni kökdən olması isə onu deməyə əsas verir ki, mənbələrdəki “zamanı qabaqlamış və tam xoşbəxtliyə çatmış” Deyləm türkləri elə Tolis Budunudur (Ф.М.Асадов, «Арабские источники о тюрках в ранее средневекове», Б., 1993, səh.104-107).

Sufizmdə Tolis [TLS] rəmzi Atlas [TLS] rəmzi ilə də eyni məna ifadə edır. Herodota (IV,184) görə, Atlas [TLS] dağında atlantlar (atlantidalılar) yaşamışlar və məhz bu dağ göyün sütunu sayılmışdır. Quranda “sütunlar şəhəri” – İrəm adlanır (Quran, 89:7). Yəmənin Sana şəhərindən olan məcnun şair Əbdül Həzrətin “Nekronomikonun sirri” (“Əl-Əzif”) kitabına görə sütunlar şəhəri olan İrəm Zat əl-İmad şəhəri Böyük boşluqda, yəni göydə tikilmişdir. Rəvayətə görə, bu şəhəri Ad oğlu Şəddadın əmri ilə qızıl və gümüş kərpicdən cinlər tikmişlər. Digər mənbələrə görə isə, cinlərin bu dünyada tikdiyi yeganə şəhər, Süleyman peyğəmbərin Allah üçün inşa etdirdiyi Yerusəlim (Qüds) şəhəridir. Sufizmdə İrəm [RM] rəmzinin Rum [RM] rəmzi ilə eyni mənalı olmasını nəzərə alsaq, razılaşarıq ki, Türkiyə mənasında olan “Diyari Rum” - Talış dağlarının göylərində yaradılmış cənnət mənasındadır və atlantidalılar da Göy-Türk Budunudur.

Tarixçi İ. Dyakonovun yazdığına görə, hələ e. ə. VIII əsrə aid Assur yazılarında Midiya ərazisində “Şərqin Ərəbləri” ölkəsi mövcud olmuşdur (И.Дьяконов, «История Мидии», M.1956, səh.219, 220). “Şərq” rəmzi dahi filosof Şihabəddin Yəhya Sühravərdinin “Şərq” fəlsəfəsində, göyləri və göydəki Mələküt dünyasını bildirir. “Ərəb” (Ereb) rəmzi də Yunan mifologiyasında Xaos mənasında, göydə yaradılmış El fikrini ifadə edir. Sufizmdə “Ərəb” deyəndə milliyət yox, bir formada olmuş insanın, dəyişərək digər forma almasından (metamorfoza), yəni ölümündən sonra (mələk nəslinin) bədən formasını dəyişib, göylərdə yeni forması başa düşülür (Ф.М.Асадов, «Арабские источники о тюрках в ранее средневекове», Б.,1993, səh.71,72). Ərəb dili də cənnətdə danışılan dil, yəni ilkin materiyanın vahid dilidir. Buradakı ərəblər isə - cənnətdə ölümsüzlük qazanmış Rəbblər (peyğəmbərlər) mənasındadır. Quranda açıq yazılır ki, bu kitab Aləmlərin Rəbbinin endirməsidir və aydın Ərəb (Vəhy) dilində Ruh-ül-Əmin tərəfindən endirilmişdir (Quran, 26:192-196). Burada Ruh-ül-Əminin endirdiyi Ərəb dili – göydə ölümsüzlük qazanmış Misir Allahı Amonun Ruhunun göndərdiyi vəhy mənasındadır.

Bütün bunlar o deməkdir ki, Midiya ərazisindəki “Şərqin Ərəbləri” ölkəsi bilavasitə göylərlə bağlıdır və bura yalnız insan öldükdən sonra onun ruhu düşə bilər. Mənbələrdə Midiya əhalisi “dağ və səhralarda dolaşan qüdrətli midiyalılar” adlandırılır ki, bu da Midiya dağları və bu dağların üstündə, ilkin materiya səhralarında ekstatik vəziyyətdə (“suluq”) dolaşanlar (türüklər) mənasındadır.

Erməni mənbələrində, Midiya ərazisində böyük səhra tikilməsi haqqında geniş məlumat verilir. Tarixçi Arakel Təbrizli yazır ki, paronterlər (fironlar) Sünikdə səhra tikib bərqərar etdilər. Paronterlər, yəni pirlər öldükdə, adlarını və qiyafələrini dəyişərək, buraya - insan səsi eşidilməyən məkana köçürlər. Bu cənnətin yerini dəqiqiləşdirərkən, Arakel onu - “mələklərin yaşadığı məskən və müqəddəs səhra” adlandırır. Burada, böyük səhradakı “Atalar monastrı”nda ölmüşlərin ruhları yaşayış üçün bərqərar olurlar. Arakelə görə, ölmüşlərin ruhları bu səhradan çıxanda, can verən balığa bənzəyir və geriyə qayıtdıqdan sonra yenidən canlanır (А.Даврижеци, «Книга историй», М.,1973, böl. 24,51). Bu o deməkdir ki, ölmüş insanların ruhları məhz burada, yəni göy Ərəbistanında yaradılmış xüsusi “səhra”da yaşamağa uyğunlaşmışlar. Buradan kənarda isə ruhlar üçün həyat yoxdur.

Budun rəmzinin kökü olan Bodi [BD] rəmzi mənbələrdə Beyt [BT] kimi də yazılaraq göydəki Ev mənasında işlədilir. Qədim Misirin “Ölülər kitabın”da deyilir ki, Allah qurbankəsmə mərasimi keçirərək, öz qurbanlarını Abidosda yerləşdirir və taxtı üçün sular yaradır. “Torpaq əmələ gəldikdə” isə, O artıq Abidosda peyğəmbər olmuşdur. Qədim Misir mənbələrində Abidos rəmzi Abtu [BT] kimi də yazılır və Beyt [BT], yəni Ev mənasını daşıyır. Bu isə o deməkdir ki, pir Amon – bodi, yəni sufizmin tərikə yolu ilə, ekstatik vəziyyətdə (teurqiya) göydə Beyt (Ev) yaratmış və Türk Budunu da burada öıümsüzlük qazanmışdır.

Teurqların qurban mərasimi haqda şumer-akkad möhürlərində də məlumat verilir. Möhürlərdə, çılpaq qəhrəmanın insan-öküzlə güləşməsi və ya kahinin iştirakı ilə qurbankəsmə səhnələri təsvir edilir. Burada qəhrəman Enkidunun adı “Yeri tikmiş (düzəltmiş) kahin, hökmdar” kimi də yozulur. Buradaca “bit i-li” yazısına rast gəlinir ki, bu da Beyt-El – “Allahın Evi” mənasındadır (В.К.Афанасьева, «Гильгамеш и Энкиду», M., 1979, səh.120,137). Belə çıxır ki, hökmdar tərəfindən yaradılmış Allah Evi - türklərin teurqiya mərasimi ilə göydə yaratdığı Evdir.

İslamda Əl-Beyt dedikdə, Məhəmməd peyğəmbər, Əli və ailəsi nəzərdə tutulur. Batinilikdə Əl-Beyt rəmzi, ailə qohumluğu yox, “gizli elmə, biliyə və hikmətə malik ailə” (“Beyt əl-elm vəl-marifət vəl-hikmət”) deməkdir və bu da Quranın batini mənasını bilən türk bəglərinə aiddir. Mənbələrdə yəhudi adlandırılan Xəzər türk bəglərinin Levit [L-VT] Evi də Əl-Beyt [L-BT] rəmzi ilə eyni mənalıdır. Mən, “Qurandakı İsrail oğulları – Azəri türk bəgləridir” adlı məqaləmdə, qədim yəhudi seçilmişlərinin bilavasitə Azəri türk bəgləri olmasını elmi cəhətdən sübut etmişəm. Bütün bunlar isə o deməkdir ki, Əl-Beyt müqəddəsləri, Quranın və bütün qədim yazıların gizli mənalarını dərk edən türk bəgləridir. Kitabi-Dədə Qorqudda - “bu dünyayı ərənlər əqllə bulmuşlardır” deyəndə də, söhbət türk ərənlərinin göydəki “dünyanı” ağılla “tapması”ndan gedir (“Kitabi-Dədə Qorqud”, B., 1988, səh.88).                                                                

Mühiddin ibn Ərəbiyə görə, İslam dini də Göydə yaradılmış dünya mənasındadır və onu qəbul edən insanın ruhu o dünyada ömrünü davam etdirəcəkdir. Ərəbi bildirir ki, Allah, İslam dinini və müsəlman kimi ölməyi İbrahim və Yaqub oğullarına vəsiyyət etmişdir. Burada Din rəmzi əlif və lam səsləri ilə, yəni “Əl” kimi qeyd olunur ki, bu da Dinin göydəki El mənasında olmasını bildirir (İbn Ərəbi, “Füsus ül Hikəm”, böl. 8). Deməli, Ərəbiyə görə Din rəmzi göydəki El anlamındadır və bu Eli Allah, İsrailin yəhudi peyğəmbərləri olan İbrahim və Yaqub oğullarına vəsiyyət etmişdir.

Qeyd etmək istərdim ki, mənbələrdə “Aldan” [L-DN] kimi qeyd olunan rəmz “El-Din” [L-DN], yəni “Din-Eli” mənasındadır. Kartirin (III əsr) yazılarında Aldan rəmzi Albaniya adlanır və bu da Azərbaycan ərazisində mövcud olmuş ölkədir (Г. А. Гейбуллаев, «К этногенезу Азербайджанцев», Б. 1991, səh. 58). Tövratda Albaniya [LBN] rəmzi Lbnun [LBNN] kimi məlumdur və burada bildirilir ki, Allah and içərək Knun (Xanaan) və Lbnun torpaqlarını İbrahimə, İsaqa, Yaquba və onların törəmələrinə miras kimi vermişdir (Библия, Втор.1:6-8). Alban [LBN] və Lbnun [LBNN] rəmzlərinin sufizmdə Nəbi-Eli [NBL] kimi də oxunuşunu nəzərə alsaq razılaşarıq ki, Albaniya rəmzi altında peyğəmbərlərin göydəki Eli başa düşünülməlidir.

Knun [K-NN] rəmzi isə İslamda Kün [K-N] kimi məlumdur və Allahın “Ol!” əmrini bildirir. Knun [K-NN] rəmzinin Nun-Ki [NN-K] variantı Şumer və Akkadlarda “Qüdrət yeri” adlandırılaraq Babil qülləsi ilə əlaqələndirilir. Digər mənbələrdə, Marduk Allahının sərdabəsi kimi qeyd edilən Babil qülləsi – “Göy və Yerin təməl Evi” hesab olunur və məlumdur ki, ilk insanlar burada “Etemenanki” adlı zikkurat tikmişdilər.

Mifologiyaya görə, Marduk Allahı Tiamata, yəni Göy okeanı mənasında olan ilkin materiyaya qalib gələndən sonra, onun bir hissəsini Allahlar vilayətindən ayırır. Bu okean, ondan su axmasın deyə, siyirtmə ilə bağlanmışdır. Dərya sularında Marduk, Etemenanki adlı “Göy və Yerin təməl Evi”ni cəhənnəmin sinəsində elə tikir ki, onun başı Göylərə çatır (Б.А.Тураев, «История Древнего Востока», II cild, Л., 1935, səh.91). Etemenanki [TM-NNK] rəmzi “Atum” [TM] və “Nun-Ki” [NNK] rəmzlərindən yaranmışdır və “ilkin materiyadan yaranmış Atum” deməkdir. Deməli, Knun rəmzi altında Allahın yerdə yaratdığı məbəd və onun göydəki obrazı olan Albaniya başa düşülməlidir. Bu isə onu göstərir ki, Allah, İbrahim və Yaqub nəslinə, yerdəki Evini və onun göydəki cənnəti vəsiyyət etmişdir.

Lakin tarixçi M. Xorenatsinin “Ermənistan tarixi” (I Kitab,böl.12) kitabına görə Albaniya ölkəsi vərəsəliklə GelarKüni nəslindən kiməsə əbədi olaraq verilmişdir. Belə çıxır ki, İbrahim və Yaqub oğulları dedikdə, Gelar türk bəgləri nəzərdə tutulmalıdır və İslam dini də İbn Ərəbiyə görə məhz bu batini türklərinə verilmişdir.

Albaniyanın Allahla əlaqəsini məşhur tədqiqatçı C. Frezer də xüsusi vurğulayır. Onun yazdığına görə, Silvi şahlarının banisi öləndən sonra Allaha çevrilmiş və Alban dağlarındakı şəhərin üstündə qərar tutmuşdur  (Дж. Фрезер, «Золотая ветвь», M.1986, səh.147). Bu hadisə qədim Misir yazılarında Misir piri (fironu) Amona aid edilir. Mətnlərə görə Amon, göydə Ra günəş diski yaratmış, özü fiziki öldükdə, ruhu göyə qalxaraq bu Ra disklə birləşmiş və Ra-Amon Allahına çevrilmişdir. Firdovsi “Şahnamə”sində bu hadisəni Cəmşidlə bağlayır və qeyd edir ki, o göyə ilk ayaq açaraq, Göydə Kəyan taxtı qurmuşdur. Divin çiynində taxta çıxan Cəmşid, fəzada günəş tək qərar tutur (Firdovsi, “Şahnamə”, B.1987, səh.33). Quranda bu hadisə Rəhman Allaha aid edilir və bildirilir ki, Allah göyləri dirəksiz ucaltdıqdan sonra öz taxtında qərar tutur və günəşi, ayı özünə tabe edərək ərşə hakim olur (Quran, 2:29, 13:2, 20:5). Bu isə o deməkdir ki, İslamın Rəhman adlandırdığı Allah, elə qədim Misirin Ra-Amon Allahıdır. Əgər nəzərə alsaq ki, məhz türk xanı Göydə Allah yaratmasını iddia edir, razılaşarıq ki, Ra-Amon elə Osman şahdır.

Təbrizli Arakel “ilandan doğulmuş” (“əjdahadan doğulmuş”) Midiya maqlarını – “Osman şahlarının nəsli” adlandırır (А.Даврижеци «Книга историй»,  М., 1973, böl. 51). Osman rəmzi sufizmdə “İssi-Amon” kimi izah olunur ki, bu da “Amon Ruhu” (Əman Ruhu) mənasındadır. Deməli, Osman rəmzi altında bütün mənbələrdə, Göydə bu günə qədər sağ qalmış pir Amonunun Ruhu nəzərdə tutulmalıdır. Bu Ruh qədim Misir mənbələrində Qor Allahı kimi də qeyd olunur və qızılquş simasında təsəvvür edilir.

Göy-Türk abidəsində Türk Bodununun “Qara-Bodun” adlandırılması da bu tayfanın Qor Allahının törəmələri olması deməkdir. Məşhur tədqiqatçı Devid Rol bildirir ki, qədim Misirin əfsanəvi “Qor ardıcılları” nəslinin soykökü, Mesopotamiyanın böyük qəhrəmanlarından başlanır. Mən, “Batini-Quran” kitabında və məqalələrimdə çoxlu sayda təkzibolunmaz faktlarla, bütün dünya ədəbiyyatının bilavasitə türk bəglərindən başlamasını sübut etmişəm. Buna görə də burada əlavə sübutlara ehtiyac görmürəm.

Sonda onu qeyd etmək istəyirəm ki, bu gün türk adlandırdığımız millət, ən qədim mənbələrdə teurqlar, Əflatunun isə Allahlar adlandırdığı Midiya maqlarının nəslidir. Qədim mənbələrdəki Türkiyə adı da Xəzər ətrafında yaşayan türk bəglərinin göydəki və yerdəki Elinə aid edilməlidir. Dünyanın bütün peyğəmbərləri və şahları məhz türk bəglərindən olmuşdur. “Rəhman Allahın ağlasığmaz sirləri”, “Ledun elminin əsasları”, “Bütün dunlər birdir” və s. adlı məqalələrimdə də mən bütün dinlərin batini mənalarının bir olmasını və bilavasitə türklərin Göydə yaratdığı El ilə bağlı olmasını nəzəri cəhətdən sübut etmişəm. Yazdıqlarımın tam sübutu isə, mənbələrdə Babil qülləsi, Etemenanki məbədi, Midiya və Ələmut qalaları, Süleyman peyğəmbərin Allah üçün tikdiyi Ev kimi qeyd olunan dünyanın ilk məbədinin açılışı zamanı olacaqdır. Orada saxlanılan Əhd sandığı, Lövhi-Məhfuz və Allahın digər əşyalarının üzə çıxması, bəg-ərənlərin qədim dünyanın sahibləri olmasını tam sübut edəcəkdir. Bu abidənin açılışı isə ay məsələsidir.

Firudin Gilar Bəg

Иисус Христос и пророк Мухаммед - одно лицо

  

Сегодня уже ни для кого не секрет, что все религии скрывают в себе тайный смысл, эзотерические информации, которые не понятны нынешнему поколению людей. И истинный смысл всех религий скрыт именно в этих тайных информациях. Об этом писали еврейские, христианские, мусульманские и др. ученые.

Религиозные комментаторы отмечают, что священные письмена состоят из 4-х уровней. Человек, достигший этих уровней, прямиком отправляется в рай. В Исламе тайный смысл Корана называется «Батин» (внутренний смысл), которому противопоставляется «Захир», т. е. явный. В книге "Batini-Quran” я раскрыл истинный смысл ислама и других религий и показал, что все религии связаны с одним космическим событием. Об этом событии говорится в древнеегипетских, месопотамских, древнекитайских и др. текстах. Но в связи с тем, что языки людей были смешаны, это событие у каждого народа закодировано по-разному.

Исследования показывают, что языки древних народов были построены только на согласных звуках, которые являются носителем понятия. Чтение согласных направо или налево, не меняет их смысл. Гласные же играют лишь связующую роль. Например, имя древнеегипетского Бога Птах [ПТХ], который состоит из трех согласных, по смыслу идентичен со словом Хотеп [ХТП]. Следовательно, чтобы понять древний текст, надо знать, что означает каждый согласный, который в то же время является символом. В Исламе эта логика древних мудрецов известна как суфизм, а в древности она именовалась софий, т. е. мудрость. В самом суфизме, это учение называется хуруфизмом и относится к шиитам. Все это говорит о том, что только после того, как мы уточним значение каждого согласного и изучим логику мудрецов, можем понять истинный смысл того или иного источника.

Имя христианского Господа Иисуса, как и его исламский вариант Иса происходит из согласного «С». В иудаизме этот символ известен как Иешуа, который пишется с согласным «Ш». В суфизме этот символ пишется как «Исси» и означает «Дух» божий. От этого символа произошел и символ «Уззи», который в арабских источниках является именем одного из Богов. Это говорит о том, что согласные «С», «Ш» и «З» являются идентичными и означают душу Бога.

Имя Иешуа созвучна с древнеегипетским именем Бога Шу, который в источниках пишется и как Сиа. Бог Шу в древних источниках обозначал душу, сердце Бога Ра-Амона. Согласно древнеегипетского варианта учения о сотворении мира, фараон Амон сперва творит Бога Шу, а потом Тефнут. Они в свою очередь творят небо Нут и землю Геб. После чего Шу поднимается и отделяет небо от земли и держит небеса. Следовательно, небесный мир держится благодаря Богу Шу, которого в источниках называют также столпом Шу. Это означает, что символ Иисус/Иешуа является символом души древнеегипетского фараона Амона, который согласно источникам, с помощью жертвоприношений сотворил на небесах царство духов. В книге «Batini-Quran” я описал весь процесс этого сотворения.

В древнеегипетских источниках говорится, что Бог Шу в образе столпа стоит в городе Ермополе (Гермополе) и держит небесный мир. Символ Ермополь, т. е. город Ермо [РМ] в Коране (89:7) пишется как город Ирем [РМ], который называется городом столпов. Согласно легенде, город Ирем был построен демонами, джиннами. Арабские маги верили, что Ирем располагался на другом уровне реальности, а не в физическом месте. По легенде, Шаддад сын Ада построил его из золота и серебра, но не смог туда войти. А согласно текста «Свидетельство Истины», который был найден на территории Наг Хаммади Египта, джиннами построен и Соломоновский дом Бога. Этот 62 метровый дом и все внутренние предметы были сделаны из чистого золота. Здесь находится «Ковчег Завета» и др. предметы Господа. Это говорит о том, что город столпов построенный джиннами и есть небесный Иерусалим, земное отражение которого было сотворено из золота и серебра.

Город Иерусалим в Торе пишется как Салим, царем которого является  Мелхиседек, т. е. образ Мессии – Иисуса Христа. Само название Салим идентичен с символом Соломон – Шеломо [ШЛМ], которого можно читать и как Шу-Олам [Ш-ЛМ], т. е. мир Бога Шу/Иешуа. А это означает, что Иерусалим является небесным миром Господа Иисуса. В Псалме тоже говорится, что жилище иудейского Бога находится в Салиме.

 Символ Салим [СЛМ] в суфизме идентичен  символу Ислам [СЛМ]. Это говорит о том, что Исламский мир также связан с Иерусалимом. Богом Салима был Эль [Л], т. е. символ, которого можно читать и как Али [Л]. Следовательно, образ шиитского имама Али и есть образ Господа Иисуса Христа. Сам символ Шиа подсказывает нам, что и этот символ, как и символ Иешуа, произошел от древнеегипетского символа Шу, означающее душу Бога Амона.

Великий суфий Мухиддин ибн Араби называет Печатью абсолютного валайата – Иисуса, вместо имама Али и этим дает понять, что функции имамологии и христологии совпадают. Под символом наследник, Араби, подразумевает Иисуса Христа и его образов, который был сотворен приказом Аллаха «Кун!» (Будь!). Согласно Корана, после Адама, Аллах только Ису (Иисуса) сотворил своим приказом «Кун!». И согласно хадисам, пророк Мухаммед считает близком себе Ису сына Маряма. Это говорит о том, что и Мухаммед воспринимает Иисуса в образе Имама Али.

Исследования показывают, что христианский Господь Иисус Христос во многих источниках заменяется  мусульманским имамом Али, которого шиитское течение Али-Аллахи также считают Господом. Себеос, говоря об Иисусе Христе, особо отмечает, что он был получеловеком и полубогом. Согласно Корана (43:63), Иса (Иисус) явился с ясными знамениями, т. е. с мудростью для того, чтобы разъяснить людям то, о чем они расходились во мнениях. Следовательно, Иисус раскроет древние тайны и решит спорные вопросы. И в христианских источниках отмечается, что «Христос – истинный свет и солнце жизни. Ведь как солнце является, чтобы давать свет глазам плоти, так Христос просвещает всякий ум и сердце». Другими словами, Иисус-Мессия будет знать божественные тайны.

В Коране, в суре «Пещера» говорится, что люди, знавшие эзотерические науки жили на Востоке – в месте «слияния двух морей» и Аллах не сотворил между ними и  Собой занавес. В Исламе знающих божественные тайны называют батинидами. Батиниды являются исмаилитскими шиитами, которые известны и как низариты. Источники сообщают, что столица государства низаритов находилась в крепости Аламут Ирана. Согласно исмаилитским поверьям, Низар - гордость расы и он живой, но его невидно. Он вечно живет и царствует. Следовательно, Низар является образом древнеегипетского Бога Ра-Амона, который получив бессмертие, живет на небесах.

Низариты [НЗР] в Библии известны как назареи [НЗР], которые посвятили свою жизнь Богу. В исламской эзотерике считается, что шиитское сообщество низаритов управляется самим Аллахом. Они являются избранными, хранителями божественных тайн. Их высокое учение о Свете, является идентичным учения Платона и его предшественников.

Глубокий анализ показывает, что низариты являются древнеегипетским родом Бога Озири (Усири/Осирис), которые жили в городе Ну. И от символа Ну-Озири, произошел символ Низар [НЗР]. А от символа Низар произошел и символ Назарет. Следовательно, род Иисуса назаретянина является родом древнеегипетского Бога Осириса, который живет в городе Ну (Иуну).

Следует отметить, что согласно некоторым учёным, напр. английского египтолога Хорнблауэра, Осирис/Озири не исконно египетское божество, а «пришелец» из Передней Азии т. е. из Кавказа. Исследователь Д. Рол в книге «Утраченный Завет» отмечает, что легендарные египетские «Последователи Гора», вели свою родословную от величайшего из героев Месопотамии.

В источниках символ Гор пишется и как Хорис/Хрис, означающее «душа Хора», т. е. душа древнеегипетского Бога Гора. В древнеегипетских текстах есть образ Бекнеранфу, которого греки называют Бакхорис - о мудрости которого ходили рассказы, отразившиеся на помпейских росписях (Б. А. Тураев Древний Египет. изд. "Огни", Петроград., 1922, стр. 123). Если учесть, что символ Бекхорис расшифровывается как Бек-Христос, т. е. Бог-Христос, то будет понятно, что Бог Иисус Христос является низаритским беком. Выходит, Господь Иисус является образом духа древнеегипетского Бога Ра-Амона и связан с Кавказом. В источниках род Гора называется племенем Ири-Паут, который расшифровывается как Ра-Пта. В армянских источниках этот символ пишется как Аран-Япет и относится к великому роду Гелов, т. е. ГеларКуни.

Древнеегипетский город Гель, т. е. Гелиополь в источниках также называется Ну или Иуну. В «Книге мертвых» подчеркивается, что дом Богов был построен именно в Иуну. Согласно этой книги, дом старого Ра находился в Иуну и Бог Пта, который вышел из города Гель, живет по сей день. И тело Бога Усири (Осирис) спит в городе Иуну. А в конце света здесь воскреснет Бог Усири. Это говорит о том, что Ну-Усири/Ну-Озири, т. е. Насар/Назарет является тем местом, где было сотворено небесное жилище Бога и здесь же должно произойти воскрешение Бога Усири, т. е. Осириса.

В древнеегипетском тексте говорится, что небеса Нут превратились в небесного быка и взвалив солнце Ра на спину увезла в город Мариют, на котором находится нога Бога Осириса. В Ветхом Завете Господь называет небо своим престолом, а землю - подножие ног Своих и здесь же упоминает о Своем доме и месте покоя (Исайя 66:1). И в книге пророка Иезекиила (43:7), дом Господа называется местом Его престола и местом Его стопы, где Он живет среди сынов Израилевых во веки. И согласно древнерусского памятника «Книга Велеса», престол Всевышнего находится на Кавказе, у подножия Алатырской горы, где стояли величественные храмы солнца и никто не умирал. Следовательно, город Гель и есть город Мариют (гора Мориа) в котором находится нога Бога Осириса.

Имя Израиль в Торе является другим названием Иакова, который в Харране видел во сне дом Божий и назвал это место Бетел (Бейт-Эль). Если учесть, что символ Иаков [КВ] в суфизме идентичен с символом Геб [ГБ], то будет понятно, что дом и престол Господа находится в Харране. В текстах Харран пишется и как Арран/Аран. Согласно источников, главным городом Аррана является Габала, т. е. древнеегипетское Геб-Эль. А это говорит о том, что под символом Израиль (Озири-Эль) подразумевается земля Бога Озири, которого сегодня называют Азер-Эли, т. е. страна Азербайджан.

Согласно Корана, эта книга ниспослана именно для сынов Израиля, которых Бог пpeвoзнec нaд миpaми. Бог дал им книгу, мудрость, пророчество, блага и cдeлaл их пpeeмникaми нa зeмлe и вoзвыcил. Они избраны по знанию над мирами (Коран, 27:76,77, 45:16, 2:47,122,40, 44:32, 45:16, 6:165). Стало быть, сыны Израиля являются теми батинидами-низаритами, т. е. назаретянами, которые живут на Кавказе и знают божественные тайны.

Известно, что батинийское течение Ислама начинается с племени Гель (Гулат). И согласно Страбону, именно в городе Гель жили жрецы, которые занимались философией и астрономией. Самые древние заклинания были составлены именно Гелиопольскими жрецами. Следовательно, батиниды-назаретяне  и есть потомки Гелиопольских жрецов.

Геродот (IV, 8) пишет, что Геракл в городе Гилея, т. е. Гелиополе «переспал» с полуженщиной-полузмеем Ехидной. В источниках особо отмечается, что именно от этой связи родились род ангелов - змеерожденные (драконорожденные) мидийцы. Арабские источники называют этих жителей крепости Аламут – мелахами (мелек/малик), аль-мулхидами (мелекут) т. е. ангелы и страна ангелов Малакут (еврей. Мальхут). Символы ангел, архангел, Евангелие также связаны именно с родом Гель.

Моисей Хоренский в книге «История Армении» пишет, что после строительства Иерусалима он был переименован в «Гель». А от символа Гель произошел и символ Галилей. Символ Галилей (Халил/Хулул), который относится к Иисусу, в суфизме означает воплощение Бога, вливание и единение с ним. Это говорит о том, что Иисуса называют Галилейским потому, что он является воплощением Бога и составляет единство с первичной материей. В суфизме, достижения уровня единства с Богом называется Бака, которое означает вечное пребывания в Боге. И от символа Бака произошел древнеиранский и русский символ Бага/Бог (Бек). А из этого следует, что и Иисус Христос происходит из рода исмаилитских-шиитских беков Гель, Гулат.

Согласно Корана (37:83), первыми шиитами были пророк Ной и патриарх евреев Авраам. Но и мусульманство начинается не с пророка Мухаммеда, а с Авраама и Иакова, которые завещали Ислам своим сыновьям.

В Торе измаилтянами, т. е. исмаилитами называют следующих из Галаада (Быт.37:25,28). B Библии этот город является особым местом Господа и Он называет его - «Мой Галаад». В книге Судей под измаилтянами подразумеваются мадиамитяне, т. е. мидийцы. Если учесть, что Галаад/Гелат [ГЛД/ГЛТ] – это дом крайних шиитов Гулат [ГЛТ], которые считают Али Аллахом, то согласимся, что род Мидийских исмаилитов является родом крайних шиитов Али.

С другой стороны, согласно хадису Бухари, дом Мухаммеда является домом его двоюродного брата Агела (Акил), т. е. тем же домом Гель. Жителей дома пророка в исламе называют ал-Бейт [Л-БТ], что идентичен с символом Левит [ЛВТ]. В Торе Бог говорит: «… Вот, Я взял левитов из сынов Израилевых, вместо всех первенцев, разверзающих ложесна из сынов Израилевых: Левиты должны быть Мои…» (Чис.3:12). Это означает, что исмаилиты и есть то племя, которых избрал Бог. Если учесть, что в арабских и др. источниках под символом евреи подразумевается Хазарский тюркский хакан и беки, то будет понятно, что истинными евреями являются беки племени Гель жившие на территории древней Мидии, т. е. в нынешнем Азербайджане. Это их в арабских источниках называют племенем (Дейлемы) опередившим время и достигшим полного счастья.

Многочисленные шиитские авторы, в т. ч. Хайдар Амоли и Камаль Кашани, ссылаясь на Евангелие от Иоанна, идентифицируют пришествие 12-го Имама с чаемым пришествием Параклета. В трактовке Православной Церкви Параклет - третья ипостась Троицы - Святой Дух. Символ «Параклет» в суфизме расшифровывается как Пир-Келат, который означает «фараон Галаад». В русских источниках символ Келат/Галаад [КЛТ/ГЛД] пишется как Коляда [КЛД] и известно, что Мессия выйдет именно из Коляды. Следовательно, образ шиитской Мессии Али и есть образ Господа Иисуса Христа, которому предстоит выйти из Коляды. А под символами Галаад/Коляда подразумевается древнеегипетский город Гель, т. е. Гелиополь, где были сотворены все таинства древнего мира.

Итак, мы выяснили, что образ Иисуса Христа является идентичным с шиитским имамом Али. В источниках Пророк Мухаммед тоже идентифицируется Иисусом Христом. Исследователи отмечают, что в жизнеописании пророка Мухаммеда есть достаточно яркие параллели с жизнеописаниями Иисуса Христа, Моисея и т. д. А согласно одного мусульманского рассказа, пророк Мухаммед и Иса - братья (Г. В. Носовский, А. Т. Фоменко «Пророк завоеватель», М. 2009, səh.46,37)

В «Записках янычара» говорится, что пророк Мухаммед лежа на смертном одре, созвал всех своих последователей и повелел им: «Устройте мне погребение и будьте подле меня, пока я не воскресну... Будьте божьими избранниками для меня, как Израиль. А мое погребение совершите в Медине, слушаясь моего Али, ибо я в судный день встану и поведу вас туда, где все мы будем радоваться». Это говорит о том, что пророк Мухаммед, как и Иисус Христос, является образом умирающего и воскресающего древнеегипетского Бога Осириса. В Малой Азии, церемония посвященная смерти и воскрешения Бога Аттиса (Адонис, Таммуз, Кибелы) называлась праздником Гилари (Ем. Ярославский, «Как родятся, живут и умирают Боги», М.,1941, стр.83,86).

В хадисах пророк Мухаммед называется «царем обоих миров». Это означает, что он является образом царя Нижнего (земного) и Верхнего (небесного) Египта. Согласно суфийского гения аль Газали, пророк Мухаммед является большим небесным человеком и считается космической силой, от которой зависят порядок и сохранение вселенной (Абу Хамид Ал-Газали, «Воскрешение наук о вере», M., 1980, стр.284). Ибн Араби под символом «Большой человек»  подразумевает космического Адама, т. е. древнеегипетского Бога Атума, тело которого охватывает весь мир (Ибн Араби, «Геммы мудрости», гл.1). В исламе он называется Аллаху-Акбар, который произошел от символа Кабир, т. е. большой. А святой род пророка является массовым типом этого Совершенного Человека. Это означает, что пророк Мухаммед является Шумерским лугалом, т. е. космическим человеком, который в древних источниках называется Богом, т. е. Аллахом.

Все это говорит о том, что все древние Боги, пророки являются образами древнеегипетского Бога Ра-Амона (в исламе Рахман), который сотворил на небесах царство духов и Сам же получил там бессмертие. В конце света, явится Мессия - новый образ этого Бога, в котором будет дух Бога Амона. Он, раскрыв все древние тайны, объяснит людям спорные вопросы. А после смерти, как и Бог Ра-Амон, превратится в всемогущего Бога Эль, т. е. в имама Али и будет правит миром праведно. Обо всем этом и о многом другом можно прочитать в моих книгах и статьях.

                                                          Фирудин Гилар Бек

                                                          www.gilarbeg.com